Premavedham

Radhekrishna Sath Sangam's Malayalam E-Zine on 13th of every month

Monday, May 13, 2013

പ്രേമവേദം -മേയ് 13

Posted by VEDHASAARAM


  ശ്രീമന്നാരായണീയം 
കാലാഖ്യ ശക്തിം പ്രളയാവസാനേ
പ്രാബോധയത്യാദിശതാ കിലാദൗ
ത്വയാ പ്രസുപ്തം പരിസുപ്ത ശക്തിഃ
വ്രജേന തത്രാഖില ജീവ ധാമ്നാ.
                         (ദശഃ8 ശ്ലോഃ 7)
       പ്രളയാരംഭത്തിൽ എല്ലാ ശക്തികൾക്കും അഭയസ്ഥാനവും അഖില ജീവ ജാലങ്ങൾക്കു സങ്കേതവുമായ  അങ്ങു കാലമെന്നു പേരായ ശക്തിയോടു പ്രളയാവസാനത്തിൽ തന്നെ ഉണർത്തണമെന്നു കല്പിച്ചു കൊണ്ടു അനന്തന്റെ മുകളിൽ ശയിച്ചു.
                                     (പണ്ഡിറ്റ് ഗോപാലൻ നായർ)

സദ്ഗുരുവാത്സല്യം 
ശിഷ്യലക്ഷണങ്ങൾ   
              ഒരു സത്ശിഷ്യനു വേണ്ട ലക്ഷണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണു  എന്നു നാം കണ്ടു വരുന്നു.  സത്സംഗത്തിൽ ഇരിക്കുക, സത്യാസന്ധതയോടെ വർത്തിക്കുക, ഇന്ദ്രിയ സംയമനം, മനസ്സിനെ അടക്കി നിറുത്തുക ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുക എന്നിവയാണു നാം ഇതുവരെ കണ്ടതു.
മറ്റൊരു പ്രധാന ഗുണം, അസൂയ ഇല്ലാതെ ഇരിക്കുക. മനസ്സിൽ അസൂയ ഉണ്ടാക്കുന്ന കേടു ചില്ലറയൊന്നുമല്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ വളർച്ച കണ്ടിട്ടു അസൂയപ്പെടരുതു.നമുക്കുള്ളതു നമുക്കു കിട്ടും. നമുക്കില്ലാത്തതു ഒരിക്കലും കിട്ടില്ല. ഭഗവാൻ നമുക്കു ഏതാണോ നല്ലതു അതു മാത്രമേ നമുക്കു വേണ്ടി ചെയ്യുന്നുള്ളു. മറ്റുള്ളവർക്കു നറ്റക്കുന്നതു പോലെ നമുക്കും നടക്കണം എന്നു ശഠിക്കരുതു. അവർക്കു നല്ലതായിരിക്കും നമുക്കു അങ്ങനെ ആകണം എന്നില്ല. അതു കൊണ്ടു മറ്റുള്ളവരെ കണ്ടു അസൂയപ്പെട്ടിട്ടു ഒരു കാര്യവും ഇല്ല.
        അടുത്തതായി ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനെ ശരണം പ്രാപിക്കുനവനാകണം. ഗുരുവിൽ പൂർണ്ണ വിശ്വാസം ഉള്ളവർക്കു മാത്രമേ ശരണാഗതി ചെയ്യുവാൻ കഴിയു. ശരണം പ്രാപിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ഗുരു അവരെ കൈ വെടിയുകയില്ല. ഗുരു തന്നെ ഗതി എന്നു ഇരിക്കണം. കൂറത്താൾവാർ രാമാനുജരെ അത് പോലെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ കാര്യത്തിലും അദ്ദേഹം ഒട്ടും ആധി കാണിച്ചിരുന്നില്ല. രാമാനുജരുടെ സ്വത്താണവർ എന്നു കരുതി. അതേ പോലെ ശ്രീ രംഗം ക്ഷേത്രത്തിൽ രാമാനുജരെ തള്ളി പറഞ്ഞു ഇദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം രംഗനാഥനെ വേണ്ടാ എന്ന് വെച്ചു. തന്റെ ആചാര്യനാണു തനിക്കു ഏറ്റവും പ്രധാനം എന്നു പറഞ്ഞു.തന്റെ ആചാര്യനെ വേണ്ടാത്ത രംഗനാഥനെ തനിക്കും വേണ്ടാ എന്നു പറഞ്ഞു.
          ഗുരു പഠിപ്പിക്കുന്ന ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ വിശ്വാസം വേണം. അതിൽ എതിർ ചോദ്യം ഒന്നും പാടില്ല. പെരിയാൾവാർ ആണ്ടാൾക്കു മാധുര്യ ഭക്തി ശ്രേഷ്ഠം എന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അതിൽ മുറുകെ പിടിച്ച ആണ്ടാൾ രംഗനാഥനിൽ ലയിച്ചു. മീര കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ രൈദാസർ അവൾക്കു ഗിരിധാരിയുടെ നാമം ഉപദേശിച്ചു കൊടുത്തു. അതു  ജപിച്ചു  ജപിച്ചു. മീര ദ്വാരകാനാഥനിൽ വിലയം പ്രാപിച്ചു.  ആ ഒരു വിശ്വാസം വേണം. ഗുരു പറയുന്നതു നമുക്കു നല്ലതിനാണു. ഒരിക്കൽ പരാശര ഭട്ടരോട്  ഒരാൾ ഭഗവാനെ ശാസ്ത്രോക്തമായി പൂജിക്കുന്ന രീതി പഠിപ്പിക്കണം എന്നു ആവശ്യപ്പെട്ടു. പരാശര ഭട്ടർ ക്ഷമയോടെ രണ്ടു മണിക്കൂർ പൂജ ചെയ്യുന്നതു  പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അദ്ദേഹം വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ അതു അനുഷ്ടിച്ചു വന്നു. ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം ഭട്ടരോടു തന്റെ ആനന്ദം പങ്കുവെക്കാനായി വന്നു. അപ്പോൾ ഭട്ടർ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞു. ഇലയിൽ സർവ്വതും വിളമ്പി കഴിഞ്ഞു. ഉടനെ ഭട്ടർ തന്റെ അനുയായിയോട്‌ തന്റെ ആരാധനാ മൂർത്തിയെ എടുത്തു കൊണ്ടു വരുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നിട്ടു ആ മൂർത്തിയെ തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ഇലയിൽ നിന്നും ഒരു കവളം ആഹാരം ഊട്ടി കൊടുത്തു. എന്നിട്ടു മൂർത്തിയെ തിരികെ കൊണ്ടു വയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞു.
         ഇതു കണ്ടു നിന്ന അദ്ദേഹത്തിനു വല്ലാതെ വിഷമം വന്നു. ഭട്ടർ ഊണു കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തോട് 'അങ്ങു എന്താണു ഇങ്ങനെ കാണിച്ചത്' എന്നു ചോദിച്ചു. ഉടനെ ഭട്ടർ താൻ എന്തു കാണിച്ചു എന്നു ചോദിച്ചു. 'അങ്ങു എന്നോടു രണ്ടു മണിക്കൂർ ശ്രദ്ധയോടെ ബദ്ധപ്പെട്ടു പൂജ ചെയ്യണം എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അങ്ങു സുലഭമായി ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടു അങ്ങയുടെ മൂർത്തിയെ ഊട്ടി. ഇതു എത്ര എളുപ്പം! എനിക്കു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു തന്നാൽ പോരായിരുന്നോ? എന്നുചോദിച്ചു.
      പരാശര ഭട്ടർ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു.'അങ്ങുഎന്നോടു ശാസ്ത്രോക്തമായ  രീതിയിൽ എങ്ങനെ പൂജ ചെയ്യണം എന്നാണു ചോദിച്ചതു. അതു ഞാൻ ശരിക്കും പറഞ്ഞു തന്നു. അല്ലാതെ അങ്ങയ്ക്കു എന്താണു യോജിച്ചതു എന്നു എന്നോടു ചോദിച്ചില്ലല്ലോ. എങ്കിൽ ഞാൻ ഈ മാർഗ്ഗം കാണിച്ചു തരുമായിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. 'യത് ഭാവം തത് ഭവതി'.... ഗുരുവിന്റെ മാർഗ്ഗം കണ്ണടച്ചു അവലംബിക്കുക.
         ഗുരു പല വിധത്തിൽ ശിഷ്യനെ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കും. അതിനെ നേരിടാൻ കെൽപ്പുള്ളവനാകണം. ഗുരു പല സന്ദർഭങ്ങളിൽ ശിഷ്യനെ പല രീതിയിൽ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നു. തദ്വാരാ ശിഷ്യന്റെ ബുദ്ധി, മനസ്സ്, അഹങ്കാരം, മമകാരം ഇവയെ തുറന്നു കാണിച്ചു മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുന്നു. ഗുരു നമ്മെ പരീക്ഷിച്ചു പക്വത വരുത്തുന്നു. താൻ ആത്മാവാണ് ശരീരം അല്ല എന്നുബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.
        മൊത്തത്തിൽ ശിഷ്യൻ സദ്ബുദ്ധിയോടു കൂടിയവനായിരിക്കണം, സാധുസംഗത്തെ അവലംബിക്കണം, സത്യാ സന്ധനായിരിക്കണം, ശാന്തനായി ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കിയവനായി ഇരിക്കണം, മനസ്സിനെ ജയിച്ചവനായിരിക്കണം, ശാസ്ത്ര വിഷയങ്ങളിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരിക്കണം, ഗുരുവിനെ സർവ്വാത്മനാ ശരണം പ്രാപിക്കണം, ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ അതീവ വിശ്വാസം വേണം, ഗുരുവിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾ നേരിടണം. ഈ ഗുണങ്ങൾ ഒക്കെ ഉണ്ടോ എന്നു സ്വയം വിലയിരുത്തുക. അതിനു വേണ്ടി പ്രയത്നിക്കുക. ഗുരുവിന്റെ സ്വത്തായി മാറുക. രാധേകൃഷ്ണാ രാധേകൃഷ്ണാ!

ഭക്തി രഹസ്യം  

       കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തിൽ നിരഞ്ജന്റെ വീടു തീ പിടിച്ചപ്പോൾ ജയദേവർ വന്നു അഗ്നിയെ ശമിപ്പിച്ചതു നാം കണ്ടു. തുടർന്നു വായിക്കുക. അഗ്നി സ്വയം കീഴടങ്ങിയതു കണ്ടപ്പോൾ നിരഞ്ജന്റെ മനസ്സ് മാറി. ജയദേവൻ ഒരു വലിയ മഹാനാണെന്നു മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹത്തോടു താൻ അപരാധം ചെയ്തു എന്ന കുറ്റ ബോധവും ഉണ്ടായി.  ഇനി ഒരിക്കലും അദ്ദേഹത്തെ ഇവിടുന്നു പോകാൻ അനുവദിക്കരുതു.അദ്ദേഹം എവിടെ ഉണ്ടോ ആ നാടിനു ഐശ്വര്യമാണ്  എന്നു തീർച്ചപ്പെടുത്തി.  ജയദേവരോടു മാപ്പു ചോദിച്ചു എന്നിട്ടു അവിടം വിട്ടു പോകരുതെന്നു അപേക്ഷിച്ചു. ജയദേവർ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു താൻ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രയാസവും ഇല്ലാതെയാണ് വീടു എഴുതി തന്നതു. അതു  കൊണ്ടു തനിക്കു ആ വീടു വേണം എന്നില്ല എന്നു പറഞ്ഞു.
       നിരഞ്ജൻ കൈ കൂപ്പി കൊണ്ടു അങ്ങു ഇതു അങ്ങയുടെ വീടാണെന്നു കരുതണ്ടാ. പക്ഷെ അങ്ങു ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ എന്റെ കുടുംബത്തിനും കുട്ടികൾക്കും മംഗളം ഭവിക്കും എന്നു  അപേക്ഷിച്ചു. ജയദേവർ ഭഗവാന്റെ വിചിത്ര ലീലകൾ എങ്ങനെ എന്നു കരുതി സമ്മതിച്ചു.  ഭഗവാൻ ഓരോ ലീലകൾ ചെയ്തു നമ്മെ പരീക്ഷിക്കുന്നു. നാം ഒന്നിലും തോറ്റു കൊടുക്കാതെ എല്ലാം സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു എതിരിടുക. എല്ലാം ഭഗവത് സങ്കല്പമായി കാണണം. ഭഗവാൻ പ്രീതി അടയും. നാം തളർന്നു തോറ്റു പോയാൽ ഭഗവാനു അതു ദുഃഖമാകും. വരുന്നതൊക്കെ എന്തോ വിശേഷ ലീലയാണെന്നു കാണാൻ പഠിക്കണം.
         ജയദേവർ നിരഞ്ജന്റെ അപേക്ഷ സ്വീകരിച്ചു വീണ്ടും അവിടെ തന്നെ ജീവിതം തുടർന്നു  അങ്ങനെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം ജയദേവർക്കു ജഗന്നാഥനെ ചെന്നു കാണണം എന്നു കലശലായ മോഹം തോന്നി. പലരും പറഞ്ഞു കേട്ട അറിവേയുള്ളു. ഇതു വരെയും കണ്ടിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ ഒന്നു ചെന്നു കാണണം എന്നു തോന്നി. അവിടെയുള്ള ഒരു ബ്രാഹ്മണനോട് തന്റെ കൂടെ പൂരി ജഗന്നാഥ ക്ഷേത്രം വരുന്നുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചു. രണ്ടു പേരും കൂടി ജഗന്നാഥ ധ്യാനത്തോടെ നടന്നു. 
        നല്ല വെയിൽ കത്തി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജയദേവർ ഉടനെ ദേവന്മാർക്കു കാരുണ്യം കുറവാണു. സൂര്യ ദേവൻ ആരാണു എന്താണു എന്നൊന്നും നോക്കില്ല. എല്ലാവർക്കും വറുത്തെടുക്കുന്ന ഒരേ ചൂട് തന്നെ. പക്ഷെ ഭഗവാനു മനുഷ്യരുടെ കഷ്ടം കാണാൻ സഹിക്കില്ല. തന്നെ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നവരെ കഷ്ടപ്പെടാൻ അനുവദിക്കില്ല എന്നു പറഞ്ഞു. രണ്ടു പേരും കുറച്ചു മുന്നോട്ടു പോയപ്പോൾ ജയദേവർക്കു ചൂടു കൊണ്ടു തലകറങ്ങി തുടങ്ങി. ശരീരം വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചു തളർന്നു താഴെ വീണു.
        ബ്രഹ്മണനു ആകെ പരിഭ്രമമായി. നമ്മൾ പുറപ്പെട്ട സമയം ശരിയല്ലായിരുന്നോ, അതു കൊണ്ടു അപശകുനം പോലെ ഇതു സംഭവിച്ചോ എന്നൊക്കെ തോന്നി തുടങ്ങി. അപ്പോൾ എവിടുന്നോ ഒരു ഇടയ ബാലൻ അവിടെ എത്തി. എന്നിട്ടു ബ്രാഹ്മണനോടു 'സ്വാമി എന്താ ഇദ്ദേഹം നിലത്തു കിടക്കുന്നതു എന്തു പറ്റി  എന്നന്വേഷിച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ ഉടനെ വെയില്ലിന്റെ കാഠിന്യം കൊണ്ടു ജയദേവർ തല ചുറ്റി വീണതാണെന്നു അറിയിച്ചു. ഉടനെ ആ പയ്യൻ ജയദേവരുടെ തല എടുത്തു തന്റെ മടിയിൽ വെച്ചു വെള്ളം കൊണ്ടു തുടച്ചു. എന്നിട്ടു തന്റെ കയ്യിലുള്ള പാത്രത്തിൽ നിന്നും കുറച്ചു പാൽ എടുത്തു ജയദേവരെ കുടിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ കണ്ണു തുറന്നു നോക്കി. ഇടയ പയ്യൻ  ചിരിച്ചു കൊണ്ടു 'എന്താ സ്വാമി ഇപ്പോൾ ശരിയായോ? ക്ഷീണം ഒക്കെ മാറിയോ? എന്നു ചോദിച്ചു.
ജയ
ദേവർ ആ പയ്യന്റെ ആകാരം, ആ തേജസ്, മുഖ വിലാസം, പുഞ്ചിരി, ആ നോട്ടം എല്ലാം കണ്ടു ആകൃഷ്ടനായി എനിക്കു ഇപ്പോൾ നല്ല ബലം തോന്നുന്നു. ഭാരത ദേശം മുഴുവനും നടന്നു പോകാം എന്നു ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു എന്നു  പറഞ്ഞു.
ആ കുട്ടി ചിരിച്ചു കൊണ്ടു അതിനു 'നിങ്ങൾ ഭാരത ദേശം മുഴുവനും പോകുന്നതു ഇരിക്കട്ടെ ഇപ്പോൾ എവിടെ  പോകാനാണു ഇറങ്ങിയതു എന്നു ചോദിച്ചു.
ജയദേവർ അതിനു ഇവിടെ ഉള്ളവർക്കു വേറെ ആശ്രയം ഏതാണു? ഞങ്ങൾ ആ ജഗന്നഥനെ തന്നെ കാണാൻ പുറപ്പെട്ടതാണ് എന്നു പറഞ്ഞു.
ഇടയൻ 'ഓ ജഗന്നാഥനെ കാണാനാണോ ഇത്രയും ബുദ്ധി മുട്ടി പോകുന്നത്? എന്നു  ചോദിച്ചു.
ജയദേവർ : എന്തു കഷ്ടം? ഞങ്ങൾ വളരെ സന്തോഷത്തോടെയല്ലേ പോകുന്നതു?
ഇടയൻ: മനസ്സിൽ സന്തോഷം തന്നെയാണു. പക്ഷെ ശരീരത്തിനു ബുദ്ധിമുട്ടല്ലേ അനുഭവപ്പെട്ടതു?
ജയദേവർ: സാരമില്ല! ശരീരം ബുദ്ധിമുട്ടിയാലും ജന്നാഥൻ അതിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ നിന്നെ അയച്ചു തന്നില്ലേ!
ഇടയൻ: എന്നാലും ഇത്രയും പരിശ്രമം ചെയ്തു ജഗന്നാഥനെ കാണണ്ട കാര്യം ഇല്ല. സുലഭമായ മാർഗ്ഗത്തിൽ പോയാൽ തന്നെ ജഗന്നാഥ ദർശനം ലഭിക്കില്ലേ?
ജയദേവർ : 'എനിക്കു ജഗന്നാഥനെ കാണാൻ പോകാൻ അറിയാവുന്ന ഏക മാർഗ്ഗം ഇതാണ്. നിനക്കു വേറെ വഴി അറിയാമെങ്കിൽ നീ ഞങ്ങളെ വിളിച്ചു കൊണ്ടു പോകു. എത്രയും എളുപ്പം ഭഗവാനെ കാണാമെങ്കിൽ കയ്ക്കുമോ? ഞങ്ങളെ കൊണ്ടു പോകാൻ നീ തയ്യാറാണോ?
ഇടയൻ: എനിക്കെന്തു വിഷമം. നിങ്ങൾ വരാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ ഞാൻ കൊണ്ടു പോകാം.
ബ്രാഹ്മണൻ ഇവരുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തന്നോടു ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ അവർ തീരുമാനം എടുക്കുമോ എന്നു നോക്കിയിരുന്നു. ഇതു ഇടയനു മനസ്സിലായി. ഉടനെ തന്നെ അവൻ 'നിങ്ങൾ ഒരു പക്ഷെ വരാൻ തയ്യാറായേക്കും. പക്ഷെ ഈ സ്വാമി വരുമെന്നു എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഈ ഇടയനെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലാന്നു തോന്നുന്നു' എന്നു പറഞ്ഞു.
ജയദേവർ : ഞാനും ഈ ഇടയനെ വിശ്വസിച്ചിട്ടല്ല, എന്റെ ജഗന്നാഥൻ കൂടെ ഉണ്ടെന്ന വിശ്വാസമാണ്. ഈ ഇടയന്റെ ഉള്ളിൽ അന്തര്യാമിയായി ജഗന്നാഥൻ ആണല്ലോ ഉള്ളതു!
ഇടയൻ: ശരി എന്തായാലും നമുക്ക് പോകാം. ആ ബ്രഹ്മണനു എന്റെ മേൽ വിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ വരട്ടെ അല്ലെങ്കിൽ തിരിച്ചു പോകട്ടെ.
ഇതൊക്കെ കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ ഉടൻ  തന്നെ താനും ജഗന്നാഥനെ കാണാൻ വരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു.
       അവർ മൂവരും പുതിയ വഴിയിൽ കൂടി നടന്നു. ജയദേവർ ആ പയ്യനോട് ഓരോന്നു ചോദിച്ചു കൊണ്ടു നടന്നു.  എത്ര പശുക്കളെ മേയ്ക്കും? എന്തു കൂലി കൊടുക്കും? ഭക്ഷണം എങ്ങനെ കിട്ടും എന്നൊക്കെ. അതിനൊക്കെ വളരെ ചാതുര്യത്തോടെ അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. തനിക്കു കണക്കൊന്നും അറിയില്ല. ഓരോരുത്തർ എൽപ്പിക്കുന്ന പശുക്കളെ മേയ്ച്ചിട്ടു അതു പോലെ തിരികെ കൊണ്ടു കൊടുക്കും. അവർ എന്തു തന്നാലും വാങ്ങിക്കും. ഭക്ഷണം എവിടെ പോയാലും തനിക്കു കിട്ടും എന്നൊക്കെ. ഇവരെ പൂരിയിൽ കൊണ്ടു വിട്ടിട്ടു അയാൾക്കു തിരികെ തന്റെ പശുക്കളെ വിളിക്കാൻ പോകണം എന്നു പറഞ്ഞു. പാവം രണ്ടു ബ്രാഹ്മണരെ സഹായിക്കാം എന്നാ ഉദ്ദേശത്തിലാണ് താൻ ഇവരെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു വരുന്നതു എന്നും പറഞ്ഞു. ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ തന്റെ കൈ ദൂരെ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ടു, 'അതാ കാണുന്നില്ലേ ഗോപുരം അതാണു ജഗന്നാഥ ക്ഷേത്രം' എന്നു പറഞ്ഞു. ജയദേവർ അത്ഭുതസ്തബ്ധനായി. എന്ത്! താൻ ഇത്രയും പെട്ടെന്നു അവിടെ എത്തിയോ? ഇതെന്തു മായം എന്നാലോചിച്ചു. ആ ഇടയ പയ്യൻ അവരോടു പെട്ടെന്നു യാത്ര പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ജയദേവർക്കെന്തോ ആ പയ്യനിൽ നിന്നും ദൃഷ്ടി മാറ്റാൻ കഴിയുന്നില്ല. അവനെ തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ടു നിന്നു. 'സ്വാമി നിങ്ങൾക്കു ജഗന്നാഥനെ കാണണ്ടേ?ഇങ്ങനെ എന്നെ നോക്കി നിന്നാൽ മതിയോ എന്നവൻ ചോദിച്ചു. അപ്പോഴണു അദ്ദേഹത്തിനു കുറച്ചു ബോധം ഉണ്ടായത്. നേരെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു  വേഗം നടന്നു. തുടർന്നുള്ള ഭാഗങ്ങൾ അടുത്ത ലക്കത്തിൽ വായിക്കുക. രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ!


തിരുക്കോളൂർ പെണ്‍പിള്ളൈ രഹസ്യം
(വാക്യം 68)

'കൾവൻ ഇവൻ എന്റെനോ ലോക ഗുരുവൈപോലെ'
     ഇവിടെ കൾവൻ എന്നു പറയുന്നതു ഭഗവാനെ കുറിച്ചാണ്. ഭഗവാനെ പല സന്ദർഭങ്ങളിൽ കള്ളൻ എന്നു പറയുന്നുണ്ട്. ലോക ഗുരു എന്നുദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ സാക്ഷാൽ മഹാ ദേവനെയാണു. ഭാഗവതത്തിൽ പറയുന്ന ഒരു കഥാ സന്ദർഭമാണ് ഇവിടെ പ്രതിപാതിക്കുന്നതു.  ഒരു അസുരൻ തപസ്സ് ചെയ്തു പരമശിവനിൽ നിന്നും ഒരു അപൂർവ വരം വാങ്ങി. തന്റെ കൈ കൊണ്ടു ആരുടെയൊക്കെ ശിരസ്സിൽ തൊടുന്നുവോ അവർ ഭസ്മമായി തീരണം എന്ന വരം! വരം ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടൻ അസുരന്റെ ഭാവം ഒക്കെ മാറി.  പരമശിവന്റെ പത്നിയായ പാർവതിയെ സ്വന്തമാക്കണം എന്നു മോഹിച്ചു.  വരം വാങ്ങിയ തന്റെ കൈ കൊണ്ടു വരം തന്ന പരമേശ്വരന്റെ ശിരസ്സ് തൊടാൻ ശ്രമിച്ചു. പരമശിവൻ അയാളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു ഓടി.
       അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഒരു കപട ബ്രഹ്മചാരിയുടെ വേഷത്തിൽ അവിടെ വന്നു ചേരുന്നു. എന്നിട്ടു അസുരനോടു ചപല വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു അയാളെ മയക്കി. ശിവനു ഇപ്പോൾ ശാപം മൂലം ശക്തി ഇല്ലാ. അതു കൊണ്ടു അദ്ദേഹം തന്ന വരം ഫലിക്കില്ല എന്നും വേണമെങ്കിൽ  സ്വന്തം ശിരസ്സിൽ തന്നെ കൈ വെച്ച് പരീക്ഷിച്ചു കൊള്ളുവാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഭഗവാന്റെ വാക്കുകളിൽ മയങ്ങി അവൻ സ്വന്തം ശിരസ്സിൽ തന്നെ കൈ വെച്ചു ഭസ്മമായി തീരുന്നു. ഭഗവാൻ പരമശിവനെ കാണാൻ വരുന്നു. എന്നിട്ടു അദ്ദേഹത്തോട് 'അവരവർ ചെയ്യുന്ന പാപം അവരവരെ നശിപ്പിക്കുന്നു' എന്നു പറഞ്ഞു. 'മറ്റുള്ളവരോടു ചെയ്യുന്ന പാപം തന്നെ ഒരുത്തനെ വീഴ്ത്തുന്നു എങ്കിൽ വിശ്വനാഥനായ അങ്ങയോടു അപരാധം ചെയ്‌താൽ അയാൾ നശിക്കും എന്നുള്ളതിന് സംശയം ഉണ്ടോ? അങ്ങു ലോക ഗുരുവാണു. അങ്ങയോടു തെറ്റു ചെയ്തവൻ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കും' എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പരമശിവനെ ഭഗവാൻ ലോകഗുരു എന്നു വിളിച്ചു. ഇനി ഭഗവാനെ ശിവൻ കള്ളൻ എന്നു  വിളിച്ച കഥ നോക്കാം.
      വിഷ്ണു പുരാണത്തിൽ പരമാർശിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ചരിത്രമാണ്. പരമശിവൻ നാരായനനോടു ഒരിക്കൽ ഒരു വരം ചോദിച്ചു. ഭഗവാൻ കൈലാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ വരണം എന്നു. ഭഗവാൻ താൻ കൃഷ്ണാവതാരം എടുക്കുന്ന സമയത്തു വന്നു കൊള്ളാം എന്നു വാക്കും കൊടുത്തു. രുഗ്മിണി വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ഭഗവാൻ കൈലാസത്തിലേക്കു പോകുന്നു. തനിക്കു ഒരു ഉണ്ണി ഉണ്ടാവാൻ പ്രാർത്ഥനയുമായാണ് പോയത്. കാമനെ ദഹിപ്പിച്ച പരമശിവനോട് ആ കാമനെ തന്റെ മകനായി നല്കണം എന്നു ചോദിച്ചു വാങ്ങി. അപ്പോൾ പരമശിവൻ ഭഗവാനെ കുറിച്ചു ഇങ്ങനെ പറയുന്നു 'ഇദ്ദേഹം കള്ളനാണു. അല്ലെങ്കിൽ സർവ ശക്തനായ ഇദ്ദേഹത്തിനു എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു പുത്രനു വേണ്ടി യാചിക്കേണ്ട കാര്യം ഉണ്ടോ? എന്റെ കീർത്തിയെ നിരൂപിക്കാനായി സ്വന്തം കീർത്തിയെ മറച്ചു കൊണ്ടു ഇദ്ദേഹം എന്നോടു യാചിക്കുന്നു. ഇദ്ദേഹം തന്നെയല്ലേ പണ്ട് മോഹിനി അവതാരം എടുത്തു എന്നെ മയക്കിയതും! എന്റെ മുൻപിൽ വന്നു കൈ കൂപ്പി വരം ചോദിക്കുന്നല്ലോ നീ കള്ളൻ തന്നെയാണു! എന്നു പറഞ്ഞു. ഭഗവാന്റെ മഹിമയെ പരിപൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊണ്ട ശിവൻ പറഞ്ഞതു പോലെ തനിക്കു ഇതുവരെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ എന്നു പെണ്‍ പിള്ളൈ പറയുന്നു. താൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നതു കൊണ്ടു ആർക്കാണു പ്രയോജനം എന്നവൾ ചോദിച്ചു. രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ!

Saturday, April 13, 2013

പ്രേമവേദം - ഏപ്രിൽ 13

Posted by VEDHASAARAM



 
     ശ്രീമന്നാരായണീയം 
തവൈവ വേഷേ ഫണിരാജി ശേഷേ
ജാലിക ശേഷേ ഭുവനേ സമ ശേഷേ
ആനന്ദ സാന്ദ്രാനുഭവ സ്വരൂപഃ
സ്വയോഗ നിദ്രാ പരിമുദ്രിതാത്മാ.

                            (ദശഃ 8 ശ്ലോഃ 6)
     രാധേകൃഷ്ണാ! ഭൂമി മുഴുവനും ജലമയമായി തീർന്നപ്പോൾ ചിദാനന്ദ ജ്ഞാന സ്വരൂപനായ അങ്ങു തന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു രൂപമായ ശേഷനെന്ന സർപ്പ രാജന്റെ മുകളിൽ യോഗനിദ്ര കൈക്കൊണ്ടു ശയിച്ചു.
                                                       (പണ്ഡിറ്റ് ഗോപലൻ നായർ)       
 
    സദ്ഗുരുവാത്സല്യം        
    രാധേകൃഷ്ണാ!  ശിഷ്യ ലക്ഷണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നു നമ്മൾ കണ്ടു വരികയാണു. ഗുരുവിനോട് സത്യസന്ധതയെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടു അടുത്തതു ഇന്ദ്രിയ നിഗ്രഹത്തെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞു. ദ്രുഡമായി പരിശ്രമിച്ചാൽ ഇന്ദ്രിയ നിഗ്രഹം സാധിക്കും എന്നു പറഞ്ഞ ദേശികർ അടുത്തതായി മനസ്സിനെ അടക്കുന്നതിനെ പറയുന്നു. നമ്മുടെ ഭൂരിപക്ഷമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം നമ്മുടെ മനസ്സാണു. നമ്മുടെ ഒരു വസ്തു ആരെങ്കിലും എടുത്തു ഉപയോഗിച്ചാൽ തോന്നുന്ന കോപം അതേ വസ്തു നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവേർ എടുത്താൽ വരില്ല. പ്രശ്നം വസ്തുവല്ല നമ്മുടെ മനസ്സാണു. ചിലരോടു നാം തോറ്റു പോകുന്നു എന്നു തോന്നുന്നെങ്കിൽ കാരണം നമ്മുടെ മനസ്സാണു. നമ്മൾ ചിലരാൽ വഞ്ചിക്കപ്പെടാൻ കാരണം നമ്മുടെ മനസ്സ് തന്നെയാണു. നമ്മുടെ മനസ്സ് അവരിൽ അതീതമായ വിശ്വാസം വെച്ചു കബളിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ജയിക്കണം.
         ആരെങ്കിലും നാലു പേർ അയ്യോ കഷ്ടമായി പോയി എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഉടനെ തളരരുത്. എനിക്കു ഒന്നും നഷ്ടമായിട്ടില്ലെന്നു ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുക. ഒരു ദിവസം വീട്
ടു ജോലിക്കാരി വന്നില്ലെങ്കിൽ ഉടനെ തോറ്റു പോകരുതു. എന്തിനും ഏതിനും പരിഹാരം നമ്മുടെ പക്കൽ ഉണ്ടു. പക്ഷെ നാം അതു അന്വേഷിക്കുന്നതിനു പകരം പ്രശ്നത്തിന്റെ മുന്നിൽ തോറ്റു കൊടുക്കുന്നു. നാം മനസ്സ് കൊണ്ടു നിശ്ചയിച്ചാൽ കാലത്തു വളരെ നേരത്തെ ഉണരാൻ സാധിക്കും. എന്നെ കൊണ്ടു സാധിക്കില്ല എന്നു വിചാരിച്ചാൽ ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ല. ധ്രുവൻ തനിക്കു വിശക്കുമോ, ദാഹിക്കുമോ, തണുക്കുമൊ, നനയുമോ എന്നൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല.. മനസ്സിൽ ഒരൊറ്റ ചിന്ത മാത്രം! എങ്ങനെയെങ്കിലും ഭഗവാനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തുക! അതു കൊണ്ടു ആ പിഞ്ചു ബാലൻ ജയിച്ചു.  
         പ്രഹ്ലാദന്റെ പിതാവു പ്രഹ്ലാദനെ അടിക്കുന്നു, അഗ്നിയിൽ എറിയുന്നു, വിഷം കൊടുക്കുന്നു. എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നും. എന്നിട്ടും ഒരിക്കൽ പോലും ആ കുട്ടി തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്നും ഭയന്നു പിൻ മാറിയില്ല. ആർക്കും അവനെ പ്രലോഭിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല.തന്റെ ഗുരു പറഞ്ഞതിൽ ഉറച്ചു നിന്നു. എന്റെ ദൈവം ഉണ്ടു എന്നു  തീർത്തു  പറഞ്ഞു. സ്തംഭത്തിൽ അവൻ പ്രഭുവിനെ കണ്ടു. ഭഗവാൻ അര്ജ്ജുനനോടു ഗീതയിൽ ഇതു തന്നെയാണു പറഞ്ഞതു. മനസ്സ് ഒരിക്കലും തോറ്റു പോകരുതു. ദ്രുഡമായിരിക്കണം. എന്നാൽ വിജയം നിശ്ചയം!
         ഗുരുവിന്റെ വാക്യങ്ങളെ ദ്രുഡമായി വിശ്വസിക്കുക. മനസ്സിൽ ചഞ്ചലം പാടില്ല. എനിക്കു ഒരു രീതിയിൽ പറഞ്ഞു മറ്റേയാൾക്കു മറ്റൊരു രീതിയിലല്ലേ പറഞ്ഞതു എന്നു  ഒരിക്കലും താരതമ്യപ്പെടുത്തി നോക്കരുതു.അവനവനുടെ യോഗ്യത അനുസരിച്ചാണ് ഗുരു ഉപദേശിക്കുന്നതു. രാമാനുജർ ഒരു ഊമ ശിഷ്യനു തന്റെ ചരണങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചാൽ മതി എന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അതെ രാമാനുജർ ഒരു തയിർക്കരിക്കു കത്തു കൊടുത്തു മോക്ഷത്തിനു അയച്ചു. തന്റെ മറ്റു ശിഷ്യർക്കു ഓരോ രീതിയിൽ മോക്ഷ മാർഗ്ഗം ഉപദേശിച്ചു കൊടുത്തു. അതു നമുക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. അവരവരുടെ യോഗ്യതയെ അനുസരിച്ചായിരിക്കും ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശം. അതു  കൊണ്ടു ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ സ്ഥിരമായി നിൽക്കുക. മനസ്സിനെ അടക്കുക. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നയിക്കുക. സത്യസന്ധതയോടെ നടക്കുക. സത്സംഗത്തിൽ ഏർപ്പെടുക. രാധേകൃഷ്ണാ! കൂടുതൽ ലക്ഷണങ്ങൾ തുടരും. രാധേകൃഷ്ണാ!
ഭക്തിരഹസ്യം 
  ജയദേവ പത്മാവതി ചരിത്രം.
ശത്രു ഛേദൈക  മന്ത്രം സകല-
മുപനിഷത് വാക്യ സമ്പൂജ്യ മന്ത്രം
സംസാരോത്താര മന്ത്രം സമുപചിത 

തമ സംഘ നിര്യാണ മന്ത്രം
സർവ്വൈശ്വര്യൈക  മന്ത്രം 

വ്യാസന ഭുജഗ സന്തഷ്ട സന്ത്രാണ മന്ത്രം
ജിഹ്വേ ശ്രീകൃഷ്ണ മന്ത്രം 

ജപ ജപ സതതം ജന്മ സാഫല്യ മന്ത്രം.
        രാധേകൃഷ്ണാ! ജന്മാവിനെ സാഫല്യം ആക്കുന്ന മന്ത്രമത്രെ ശ്രീകൃഷ്ണ മന്ത്രം എന്നു ശ്രീ കുലശേഖര ആൾവാർ തന്റെ മുകുന്ദമാലയിൽ പറയുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഭേദമെന്യേ ഫലം നൽകുന്ന  മന്ത്രം. എപ്പോഴും നാമജപം ചെയ്യണം. മനസ്സ് ചഞ്ചലപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നാമ ജപം കുറഞ്ഞു പോയി എന്നർത്ഥം. നാമം ജപിക്കുന്നവരെ പ്രഭു ഒരിക്കലും കൈ ഒഴിയില്ല. പുത്രനെ വിളിച്ച അജാമിളനെ പോലും ഭഗവാൻ രക്ഷിച്ചു. നാമം നമ്മെ ഈ സംസാരത്തിൽ നിന്നും ഉദ്ധാരണം ചെയ്യും, നമ്മുടെ ശത്രുക്കളിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കും, നമ്മുടെ അജ്ഞാനത്തെ നാശം ചെയ്യും, വേണ്ടതെല്ലാം തക്ക സമയത്തു നൽകും. നാമജപം എങ്ങനെ ചെയ്യണം എന്നു  നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാനാണ് ഭക്ത ചരിത്രങ്ങൾ. അവരുടെ കഥകളിൽ നിന്നും ഭഗവാന്റെ കാരുണ്യത്തെ സമ്പാദിക്കാൻ എല്ലാവർക്കും സാധിക്കും എന്നു  മനസ്സിലാകും.
         കിന്ദുബിൽവം എന്ന ദേശത്തിൽ അവതരിച്ച ഒരു ഭക്തനാണു ശ്രീജയദേവർ. വിഖ്യാതമായ അഷ്ടപതിയുടെ രചയിതാവ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്രം നമുക്കു  വരുന്ന ലക്കങ്ങളിൽ കൂടി കാണാം. ഭോജദേവർ വാമദേവീ ദമ്പതികൾക്കു  അദ്ദേഹം മകനായി ജനിച്ചു. പൂരി ജഗന്നാഥന്റെ പ്രസാദമായി അവർക്കു കിട്ടിയ കുട്ടിയായിരുന്നു അവൻ. ദാമ്പത്യത്തിന്റെ അസ്ഥിവാരം തന്നെ തപസ്സാണു. ദമ്പതികൾ തപസ്സ് അനുഷ്ടിച്ചു സന്തതി പ്രാപിക്കണം. അല്ലാതെ വെറും കാമ സംബന്ധമായ ശാരീരിക ബന്ധം കൊണ്ടല്ല വേണ്ടതു. അതു  മൃഗങ്ങളുടെ ധർമ്മം! മനുഷ്യനു  വിവേചനം ഉണ്ട്, ബുദ്ധി ഉണ്ട്. ഭഗവത് ധ്യാനത്തോടെ ഉണ്ടാകുന്ന കുട്ടികൾ ഉത്തമമായ സന്തതികൾ ആയിരിക്കും. അതു പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കണ്ടു വരുന്നു.
           കുട്ടിക്കു ജയദേവൻ  എന്നു ചെയ്തു. അവനെ നല്ല ഭക്തിയോടെ വളർത്തു  വന്നു. ജയദേവനും അച്ഛനമ്മമാർക്കു അനുസരണയുള്ള ഒരു കുട്ടിയായി വളർന്നു.. കുഞ്ഞു മനസ്സിൽ  വിതയ്ക്കുന്നതു വളർന്നു പടർന്നു  പന്തലിക്കും. അതു സ്വഭാവമായി മാറി. ജയദേവർ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ രണ്ടു പേരും ഭഗവാനിൽ എത്തി ചേർന്നു. അവനു സഹോദരങ്ങളും മറ്റു ബന്ധുക്കളും ആരും തന്നെ ഇല്ല. ഭഗവാൻ തന്നെ ശരണം എന്നു ജീവിച്ചു വന്നു. തനിക്കു അച്ഛനും അമ്മയും ജഗന്നാഥൻ തന്നെയായി. അതു കൊണ്ടു അവന്റെ കാര്യങ്ങളും ഭഗവാൻ ആരുടെയൊക്കെയോ മുഖേന നന്നായി നടത്തി വന്നിരുന്നു.
        ജയദേവൻ വളരുന്തോറും അവന്റെ ഭക്തിയും വളർന്നു വന്നു. ഭഗവാൻ ജഗന്നഥൻ പ്രീതിയടയുന്ന സ്ഥിതിയിൽ അവന്റെ ഹൃദയം ഇരുന്നു. എന്റെ പ്രഭു എനിക്കുണ്ടു എനിക്കു  വേറെ ഒന്നും വേണ്ടാ എന്നു  മാത്രം ചിന്തിച്ചു. ജയദേവന്റെ അച്ഛൻ താമസിക്കുന്ന വീടു നിരഞ്ജൻ എന്ന ആളോടു പണയം വെച്ചു ധനം കടം വാങ്ങിയിരുന്നു. ജയദേവൻ ഇപ്പോൾ വളർന്നു കഴിഞ്ഞു തന്റെ കാര്യം നോക്കാനുള്ള പ്രാപ്തിയായി. പക്ഷേ ധനം സമ്പാദിക്കുന്നതിൽ അവനു മോഹമില്ല. ഇപ്പോഴും കൃഷ്ണാ കൃഷ്ണാ എന്നു ജപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതു  കൊണ്ടു അയാൾ ഒരു ദിവസം ജയദേവനോടു വീടു ഒഴിഞ്ഞു തരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. തനിക്കു കുടുംബം നോക്കേണ്ടതുണ്ട് അതു  കൊണ്ടു ഇതു വിറ്റു തനിക്കു ധനം ഉണ്ടാക്കണം എന്നു പറഞ്ഞു.
      ജയദേവർക്കു വളരെ സന്തോഷം തോന്നി. ഇതു ഭഗവത് സങ്കല്പമാണ്. താൻ ഇവിടുന്നു പുറപ്പെട്ടേ തീരു എന്നാ നിർബ്ബന്ധത്തിൽ ഇപ്പോൾ എത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തിനും വൃന്ദാവനം തുടങ്ങിയ ക്ഷേത്രങ്ങൾ കാണണം എന്ന മോഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു കൊണ്ടു നടക്കുന്നതു എല്ലാം നല്ലതിനാണെന്നു വിചാരിച്ചു പോകാൻ പുറപ്പെട്ടു. പക്ഷേ ആ സമയം നിരഞ്ജന്റെ വീട്ടിൽ അഗ്നി ബാധ ഉണ്ടായി എന്നു അയാളുടെ മകള ഓടി വന്നു പറഞ്ഞു. ജയദേവരും അവര്ക്ക് തന്നാലാവുന്ന സഹായം ചെയ്യാം എന്നു കരുതി അവിടെ ചെന്നു സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ കുറേശെ മാറ്റി കൊടുത്തു. പക്ഷേ ആ ഉന്നതമായ ഭക്തന്റെ സാന്നിധ്യം അഗ്നി ദേവനെ പെട്ടെന്നു ശാന്തപ്പെടുത്തി. ഈ അത്ഭുതം കണ്ട നിരഞ്ജന്റെ മനസ്സ് മാറി. രാധേകൃഷ്ണാ! തുടർന്നു അടുത്ത ലക്കത്തിൽ കാണാം. രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ!
തിരുക്കോളൂർ പെണ്‍പിള്ളൈ രഹസ്യം 
(വാക്യം 67)
'അനുകൂലം സൊന്നേനോ മാല്യവാനൈ പോലെ' 
      രാധേകൃഷ്ണാ! ഇത്രയും നേരം സദ്ഗുരുവിന്റെയും ശിഷ്യരുടെയും വിഷയങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന പെണ്‍പിള്ളൈ പെട്ടെന്നു രാമായണത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. അനുകൂലം എന്നാൽ നല്ലതു , നമുക്കു  ഹിതം ചെയ്യുന്നതു എന്നർത്ഥം. മാല്യവാൻ രാവണന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കാരണവരാണു. രാവണൻ സീതയെ അപഹരിച്ചു കൊണ്ടു വന്നിരിക്കുന്നതു നാശത്തിനാണ് എന്നു പറയാൻ അദ്ദേഹം ധൈര്യം കാണിച്ചു.
       'രാവണാ നീ മാരീചനെ കാണിച്ചു രാമനെ മയക്കി സീതയെ കൊണ്ടു വന്നതു നിന്റെ മിടുക്കാണെന്നു വിചാരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അതു കഴിഞ്ഞു നിനക്കു സീതയെ തൊടാൻ പോലും സാധിച്ചിട്ടില്ല. സീതയുടെ പതിവൃത്യത്തിന്റെ ശക്തിയാണതു. നീ സീതയുടെ കാലിൽ വരെ വീണു ഇരന്നു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ സീത നിനക്കു ഒരു പുല്ലിന്റെ വിലയെ കല്പിച്ചിട്ടുള്ളു. രാമൻ വെറുതെ ഇരിക്കുമെന്നു  നീ കരുതുന്നുണ്ടോ? നീ തപസ്സ് ചെയ്തു ധാരാളം വരങ്ങൾ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്നു അഹങ്കരിക്കാം. ദേവന്മാർക്കോ മറ്റുള്ളവർക്കോ നിന്നെ കൊല്ലാൻ സാധിക്കില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷെ  നിന്റെ വരത്തിൽ മനുഷ്യരും, വാനരനും വന്നിട്ടില്ല. പക്ഷെ രാമൻ മനുഷ്യനാണു സുഗ്രീവൻ  വാനരനാണു. അതു  നീ മറന്നു പോയി. അതാണു അവരിരുവരും യോജിച്ചു ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നതു. അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യനും വാനരനും യോജിക്കുമോ? നിന്റെ വധം തന്നെയാണു ഉദ്ദേശം. ആരാണോ വാമനനായി വന്നതു അവൻ തന്നെയാണു ഇപ്പോൾ രാമനായി വന്നിരിക്കുന്നതു.
           അതു കൊണ്ടാണു രാമൻ വാലിയെ കൊന്നു സുഗ്രീവന്നു ചെയ്തതു. നിന്നെ വധിച്ചു വിഭീഷണനെ രാജാവാക്കാം എന്ന് വാക്കും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും ഒട്ടും താമസിച്ചിട്ടില്ല. നീ സീതയെ ഈ നിമിഷം രാമന്റെ പക്കൽ കൊണ്ടു വിട്ടു മാപ്പു അപേക്ഷിക്കു. അതു നിനക്കും നിന്റെ കുലത്തിനും ക്ഷേമം ചെയ്യും. രാമനെ ശരണം പ്രാപിച്ചവർക്കു വിജയം സുനിശ്ചയമാണ്. പക്ഷേ രാമനെ വിരോധിച്ചവർക്കു ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല. അദ്ദേഹം കരുണാ സാഗരനാണു. നീ അദ്ദേഹത്തെ ശരണം പ്രാപിക്കു' എന്നു രാവണനു ഹിതം ഉപദേശിച്ചു.
      രാവണന്റെ മകനായ ഇന്ദ്രജിത്തും മറ്റു മന്ത്രിമാരും രാവണനു അനുകൂലം എന്ന പോലെ ദോഷമാണ് ചെയ്തതു. അവർ സീതയെ ഒരിക്കലും വിട്ടു കൊടുക്കരുതെന്നും, രാമനെ യുദ്ധത്തിൽ നമുക്കു സുലഭമായി ജയിക്കാം എന്നും ദുരുപദേശം ചെയ്തു വഴി തെറ്റിക്കുന്നു. രാവണൻ അവരുടെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ചു സ്വന്തം നാശം തേടി.
        പെണ്‍പിള്ളൈ ഈ കഥ ഇവിടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടു രാമാനുജരോട് 'സ്വാമി ഞാൻ മാല്യവാനെ പോലെ ആർക്കെങ്കിലും ഹിതം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? ആത്മാവിനു അനുകൂലം നൽകാൻ എന്നെ പോലെയുള്ള ഒരു നീച ജന്മത്തിനു സാധിക്കുമോ? എന്നെ പോലുള്ള ഒരാൾ തിരുക്കോളൂരിൽ ഇരുന്നതു കൊണ്ടു ആർക്കു പ്രയോജനം. അങ്ങു വൃഥാ എനിക്കു വേണ്ടി സമയം ചെലവഴിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു.. രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ!

Wednesday, March 13, 2013

പ്രേമവേദം - മാർച്ച്‌ 13

Posted by VEDHASAARAM


     ശ്രീമാന്നാരായണീയം
ദിനാവസാനേഥ സരോജയോനിഃ
സുഷുപ്തി കാമസ്ത്വയി സന്നിലില്യേ
ജഗന്തി ച ത്വജ്ജഠരം സമീയു
സ്തദേദം ഏകാർണ്ണവമാസ വിശ്വം.
                                                        (ദശഃ8 ശ്ലോഃ5)
     അനന്തരം ആദ്യ യുഗാവസാനത്തിൽ ഉറങ്ങാനാഗ്രഹിച്ച ബ്രഹ്മദേവൻ അങ്ങയിൽ വില്യം പ്രാപിച്ചു. ജഗത്തുക്കളും അങ്ങയുടെ ഉള്ളിൽ ലയിച്ചു.അപ്പോൾ ഈ ഭൂമി ജലമാത്രമായി തീർന്നു.
                                      (പണ്ഡിറ്റ്‌ ഗോപലൻ നായർ)
    സദ്ഗുരുവാത്സല്യം
       ശിഷ്യലക്ഷണങ്ങൾ
 രാധേകൃഷ്ണാ! കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തിൽ നാം ദേശികർ പറയുന്ന ശിഷ്യ ലക്ഷണം എന്തൊക്കെയെന്നു കണ്ടു വന്നു. ലക്ഷണങ്ങൾ തുടരുന്നു. ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനോടു സത്യസന്ധനായിരിക്കണം.ക്ഷത്രബന്ധു നദിയിൽ വീണുപോയ ഒരു ഋഷിയെ രക്ഷിച്ചു. അദ്ദേഹം നീ നല്ലവനാണെന്നു തോന്നുന്നു എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒളിക്കാതെ താൻ ഒരു ദുഷ്ടനാണെന്നു സമ്മതിക്കുന്നു. അതു  കൊണ്ടു അയാൾക്കു ദോഷം ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല എന്നു  മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു നല്ല ഗതിയെ പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അതു  കൊണ്ടു സദ്ബുദ്ധിയോടെ ഇരിക്കണം, സത്യ സന്ധനായിരിക്കണം എന്നു  ശിഷ്യ ലക്ഷണത്തിൽ പറയുന്നു.
          ഗുരു നമ്മെ ശ്ലാഘിക്കണം  എന്നു  കരുതി നമുക്കു  ഇല്ലാത്ത ഗുണങ്ങളെ അഭിനയിക്കരുതു. നമ്മുടെ സ്ഥിതിയെ ഉള്ളതു പോലെ കാട്ടി കൊടുക്കുക. അതിനനുസരിച്ചു  ചെയ്യും.രത്നാകരൻ എന്ന വേടൻ നാരദരുടെ മുന്നിൽ ഒരു അഭിനയവും ഇല്ലാതെ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തി. അതു കൊണ്ടു അദ്ദേഹം വാല്മീകി എന്നാ ആദി കവിയായി ഉയർന്നു. പരശുരാമൻ തന്റെ അഛന്റെ വാക്കു അനുസരിച്ച് അമ്മയെയും സഹോദരങ്ങളെയും വെട്ടി. പക്ഷെ അത് കഴിഞ്ഞു തനിക്കു അവർ തിരികെ വരണം എന്നു ആഗ്രഹം ഉണ്ടെന്നു അദ്ദേഹത്തോടു തുറന്നു പറഞ്ഞു. ജമദഗ്നി അനുഗ്രഹിച്ചു. പിള്ളൈ ഉറങ്കാവില്ലി ദാസർ രാമാനുജരോടു താൻ തന്റെ ഭാര്യയുടെ കണ്ണിന്റെ അഴകിൽ മയങ്ങി ഇരിക്കുകയാണെന്നു സമ്മതിച്ചു. രാമാനുജർ അദ്ദേഹത്തെ ഉടൻ തന്നെ വിളിച്ചു കൊണ്ടു പോയി രംഗരാജന്റെ കണ്ണുകളുടെ സൌന്ദര്യം കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ഗുരു നാഥനോട് നമ്മുടെ സ്ഥിതിയെ ഉള്ളതു പോലെ കാണിച്ചു കൊടുക്കുക. അതു കൊണ്ടു നല്ലതേ വരൂ.
       അടുത്തതു ശാന്തത! ശാന്തത എന്നു  വെച്ചാൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കുക എന്നർത്ഥം. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അലഞ്ഞു നടക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ സംയമനം ചെയ്യണം. ശ്രമിച്ചാൽ എല്ലാവർക്കും ചെയ്യാവുന്നതാണ്. നിരന്തര അഭ്യാസം വേണം. അതിനു വേണ്ടി പോരാടാൻ തയാറാകണം. ശ്രമിക്കാതെ വെറുതെ 'എനിക്കു പറ്റില്ല പറ്റില്ല എന്നു പറഞ്ഞാൽ  ശരിയാവില്ല. പുലർച്ചെ  ഉണരാൻ എനിക്കു പറ്റില്ല, എനിക്കു ടിവി കാണാതെ കാണാതെ ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ല, എനിക്കു നാവു അടക്കാൻ പറ്റില്ല എന്നൊക്കെ പറയാൻ വളരെ എളുപ്പമാണ്. അങ്ങനെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു അടിമപ്പെടണമോ? നാം ഒന്നു  ആലോചിച്ചു നോക്കണം. നിന്നെ സഹായിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല എന്നു സുഹൃത്തു പറഞ്ഞാലോ, എനിക്കു  ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ പറ്റില്ല എന്നു  അമ്മ പറഞ്ഞാലോ, എനിക്കു ചെലവിനു പണം തരാൻ പറ്റില്ല എന്നു  അച്ഛൻ പറഞ്ഞാലോ നമ്മൾ സമ്മതിക്കുമോ? അത് പോലെ നമ്മുടെ കാര്യത്തിൽ നാം തന്നെ മുൻകൈ  എടുത്തു ശ്രമിക്കണം.
         ഇന്ദ്രിയ നിഗ്രഹം എന്നതു ആത്മീയ പാതയിൽ വളരെ മുഖ്യമായ ഒന്നാണു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കാൻ സ്വയം തന്നെ സാധിക്കണം. ജയിക്കണം! വെറും അഞ്ചു വയസ്സ് മാത്രമുള്ള ധ്രുവനു ഇന്ദ്രിയ നിഗ്രഹം സാധിച്ചു എങ്കിൽ നമുക്കു  എന്തു കൊണ്ടു ആവില്ല? അതിനു ആ ശാന്തത ആവശ്യമാണു്. എനിക്കു  വേണ്ടാത്തത് ഞാൻ ചെയ്യില്ല എന്നു  തീരുമാനിക്കണം. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പുറകെ പോകുമ്പോൾ മനസ്സ് ചഞ്ചലമാകുന്നു  അതല്ലാതെ മനസ്സ് ശാന്തമാകണം. പറ്റില്ല എന്നു പറയാതെ എങ്ങനെയെങ്കിലും സാധിക്കണം എന്ന ദ്രുഡം വേണം.
ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ ക്ഷമയോടെ ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു മാറുവാൻ ശ്രമിക്കുക. എത്രയോ ജന്മം നാം പാഴാക്കി കളഞ്ഞു. ഇനിയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടണ്ടേ? ഇത്രയും നന്നായി ഹൃദയത്തിൽ ഏറ്റുക. ബാക്കി ലക്ഷണങ്ങൾ അടുത്ത ലക്കത്തിൽ. രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ!

       
     
    ഭക്തിരഹസ്യം 
       രാധേകൃഷ്ണാ! കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തിൽ രൈദാസർ രാജനോട്‌ 1000 ജോടി പാദരക്ഷകൾ തരാം എന്നേറ്റിട്ടു എല്ലാം മറന്നു ഭക്തന്മാരുടെ കൂടെ സമയം ചെലവഴിച്ചു എന്നു  നാം കണ്ടു. ഈ അവസാന അവസാന നിമിഷത്തിൽ എല്ലാം അദ്ദേഹം പാണ്ഡുരംഗനിൽ അർപ്പിച്ചു കർമ്മ  നിരതനായി. എത്രത്തോളം ശ്രമിച്ചാലും ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ടു 1000 എണ്ണം ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. പക്ഷെ അദ്ദേഹം അതൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഭജന പാടിക്കൊണ്ടു ജോലി ചെയ്തു. ഭജനയിൽ മനസ്സ് ലയിക്കുന്നതു കൊണ്ടു ജോലിയിൽ വേഗത കുറഞ്ഞു.
       എവിടെ നിന്നോ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ചെരുപ്പു  തയ്ക്കുന്ന സൂചിയുമായി അവിടെ വന്നു. 'ഞാൻ ചെരുപ്പ് തയ്ക്കുന്നവനാണു. നാട്ടിൽ  നിന്നും വിട്ടു പോന്നു. എനിക്കു ജോലിയൊന്നും കിട്ടിയില്ല. എല്ലാരും പറഞ്ഞു അങ്ങയ്ക്കു 1000 ജോഡി ചെരുപ്പു തയ്യാരാക്കാനുണ്ടു എന്നു. ഞാൻ സഹായിക്കാം എന്തെങ്കിലും തന്നാൽ മതി' എന്നു ചോദിച്ചു. രൈദാസർക്കു  കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദ ബാഷ്പം വന്നു. 'ഹേ പാണ്ഡുരംഗാ! എനിക്കു സഹായിക്കാൻ ഒരാളെ  അയച്ചുവല്ലോ. എന്നു പറഞ്ഞു. ആ ചെരുപ്പക്കാരനോട്‌ ശരി വരൂ രണ്ടു പേരും ചെയ്തു കൂടി  തീർക്കാം  എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ അയാൾ  അങ്ങു വിഷമിക്കണ്ടാ. എനിക്കു വേഗത്തിൽ ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് ഉണ്ട്. അങ്ങു ഇവിടെ ഇരുന്നു കൊണ്ടു ഭജന പാടു. ഞാൻ സുഖമായി കേട്ടു കൊണ്ടു ചെയ്യാം എന്നു പറഞ്ഞു.
      രൈദാസർക്കു വളരെ സന്തോഷമായി. അദ്ദേഹം കണ്ണടച്ചു കൊണ്ടു ആസ്വദിച്ചു ഭജന പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വെളുക്കും വരെ പാടിയിട്ടും അദ്ദേഹത്തിനു തളർച്ചയില്ല. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ അയാളോടു എന്താ രാജനോട്‌ കുറച്ചു സമയം കൂടെ ചോദിക്കട്ടെ എന്നു ചോദിച്ചു. ചെറുപ്പക്കാരൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു 'അതിന്റ ആവശ്യം ഇല്ല. എല്ലാം തീർന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിനു  അത്ഭുതമായി. 'എന്തു ഒറ്റയ്ക്കു ഇത്രയും തീർത്തോ?' 'അതു  അങ്ങയുടെ ഭജനയുടെ വിശേഷമാണ്. അതു കേട്ടു കേട്ടു ഞാൻ തയ്ക്കുന്നതു  പോലും അറിഞ്ഞില്ല എന്നു പറഞ്ഞു.ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണു ഇങ്ങനെ ചെരുപ്പു തയ്ക്കുന്നതു എന്നും കൂട്ടി ചേർത്തു. എന്നിട്ടു രൈദാസരോടു 'ഞാൻ പോയി ഒന്നു കുളിച്ചിട്ടു വരാം എന്നു പറഞ്ഞു പുറത്തു പോയി.
         കൃത്യ സമയത്തു രാജന്റെ ആൾക്കാർ വന്നു, ചെരുപ്പുകൾ എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തി. എല്ലാം നന്നായിരുന്നു. പറഞ്ഞ തുകയും കുറച്ചു കൂടുതലും അവർ അദ്ദേഹത്തിനു  കൊടുത്തു. രൈദാസർ തന്റെ ഭാര്യയോടു ഈ പണം മുഴുവനും ആ ചെറുപ്പക്കാരനു കൊടുക്കണം എന്നു പറഞ്ഞു. അയാളാണ് രാത്രി മുഴുവനും ജോലി ചെയ്തതു  താൻ വെറുതെ ഇരുന്നു പാടിയതേയുള്ളൂ. പക്ഷേ ഒരുപാടു സമയം ആയിട്ടും അയാൾ  വന്നേയില്ല. അദ്ദേഹം കാത്തിരുന്നു കാത്തിരുന്നു നോക്കി. കണ്ടില്ല. അവിടൊക്കെ അയാളെ തിരഞ്ഞു നോക്കി. എന്നിട്ടും കാണാനില്ല. എവിടെ പോയി കാണും എന്നു  ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടു തിരിച്ചു വന്നു.
         ഇന്നലത്തെ രാത്രിയിലെ സംഗതികൾ ഓരോന്നും ഓർത്തു കൊണ്ടു അദ്ദേഹം തന്റെ ജോലി സ്ഥലത്തു  വന്നു. അവിടൊക്കെ ഒരു സുഗന്ധം തോന്നി. എന്താണിതെന്നു അദ്ദേഹം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്നു  ആ പയ്യൻ ഇരുന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തു അദ്ദേഹം കുറച്ചു തുളസീദളങ്ങൾ  ശ്രദ്ധിച്ചു. എല്ലാം കൂടി ആലോചിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിനു വന്നതു പാണ്ഡുരംഗനാണെന്നു മനസ്സിലായി. പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ടു അദ്ദേഹം 'പാണ്ഡുരംഗാ! നീ എനിക്കു  വേണ്ടി ഈ കൃത്യവും ചെയ്തുവോ എന്നു ചോദിച്ചു. സ്വയം പ്രഭു വന്നിരിക്കുന്നു! അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. യോഗക്ഷേമം വഹാമ്യഹം എന്ന വാക്യം ഭഗവാൻ സത്യമാക്കി.
        അദ്ദേഹം കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു തളർന്നപ്പോൾ ഭഗവാൻ പ്രത്യക്ഷനായി. എന്തിനു കരയുന്നുവെന്നു ചോദിച്ചു. 'പ്രഭോ എനിക്കു വേണ്ടി ഇത്രയും നീചമായ ഒരു കർമ്മം അങ്ങ് ചെയ്യണമായിരുന്നോ എന്നു  ചോദിച്ചു. അതിനു ഭഗവാൻ നിന്റെ ഭജനയ്ക്കു  വേണ്ടി ഞാൻ എന്തും ചെയ്യാൻ ഒരുക്കമാണ് എന്നു ഉത്തരം പറഞ്ഞു. എന്നെ വശീകരിക്കുന്നതാണ് നിന്റെ ഭജന എന്നു പറഞ്ഞു.
     പ്രഭു ഭക്തിക്കു വശംവദനായി എന്തും ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. നാം ചെയ്യേണ്ടത് നമ്മുടെ ഹൃദയം ഭഗവാനിൽ അർപ്പിക്കുക മാത്രം. ജയ് പണ്ഡരീനാഥ് മഹാരാജ് കീ ജയ്! രാധേകൃഷ്ണാ!

തിരുക്കോളൂർ പെണ്‍പിള്ളൈ രഹസ്യം 
(വാക്യം 66)
       രാധേകൃഷ്ണാ! സ്വാമി രാമാനുജർ ശ്രീരംഗം ക്ഷേത്ര ചിട്ടകളോക്കെ ക്രമീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു എന്ന് നാം വായിച്ചു. ക്ഷേത്രത്തിലെ പെരിയ നമ്പി മാത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വഴിപ്പെടാതിരുന്നു. രാമാനുജർ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അദ്ദേഹം വഴങ്ങുന്നില്ല. അതു കൊണ്ടാണു അദ്ദേഹത്തെ പിരിച്ചു വിടാം എന്നു രാമാനുജർ നിശ്ചയിച്ചതു. പക്ഷെ രംഗരാജൻ രാമാനുജരെ അതിനും സമ്മതിച്ചില്ല. രാമാനുജർ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും രംഗരാജൻ നമ്പിയെ വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. ഒടുവിൽ രാമാനുജർക്കു മടുത്തു. തനിക്കു ഇവിടെ ശരിയാകില്ല, തിരിച്ചു കാഞ്ചീപുരം തന്നെ പോകാൻ  തീരുമാനിച്ചു.  കൂറത്താഴ്വാനോടു മാത്രം ഈ സംഗതി അദ്ദേഹം അറിയിച്ചു.
       കൂറത്താഴ്വാനു ഇതു കേട്ടപ്പോൾ വളരെ വിഷമമായി. രാമാനുജർ പോയാല രംഗരാജന്റെ കാര്യങ്ങൾ ആകെ പിന്നെയും തെറ്റുമല്ലോ. അത് കൊണ്ടു അദ്ദേഹം രാമാനുജരോടു തനിക്കു കുറച്ചു സമയം തരണം എന്നും താൻ തന്നെ രാമാനുജരുടെ ചരണ ബലം കൊണ്ടു നമ്പിയെ തിരുത്താം എന്നും അപേക്ഷിച്ചു. രംഗരാജൻ ഇത്രത്തോളം ശുപാർശ ചെയ്യണമെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിൽ എന്തെങ്കിലും നല്ലതു  കാണും എന്നു പറഞ്ഞു. രാമാനുജർ ഇതു സമ്മതിച്ചു.   കൂറത്താഴ്വാൻ രാമാനുജരുടെ കൈങ്കര്യം ചെയ്തു കൊണ്ടു സത്സംഗവും അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു കിട്ടുന്ന സമയം പെരിയ നമ്പിയുടെ കൂടെ ചിലവഴിക്കും.
       ആദ്യമൊക്കെ നമ്പി ആഴ്വാനെ പുച്ഛിച്ചിരുന്നു. രാമാനുജരുടെ ആളല്ലേ എന്നു! പക്ഷെ ആഴ്വാർ അതൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല. പതുക്കെ പതുക്കെ പെരിയ നമ്പിക്കും അദ്ദേഹത്തോട് ഇഷ്ടം തോന്നി തുടങ്ങി. പെരിയ നമ്പിക്കു വേശ്യയുടെ അടുത്തു പോകുന്ന ശീലവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിൽ കൈങ്കര്യവും, വേശ്യാ സംബന്ധവും! ഒരു ദിവസം കൂറത്താഴ്വാൻ അവിടെ ചെന്ന് കതകിനു മുട്ടി വിളിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ട നമ്പി വല്ലാതെയായി. എന്തിനാണു ഈ സ്ഥലത്തിലോക്കെ ആഴ്വാർ വരുന്നതു  എന്നു ചോദിച്ചു. ഉടനെ അദ്ദേഹം നമ്പിയോടു ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വരാൻ പാടില്ല എങ്കിൽ ഇതു അത്രയ്ക്കു  മോശമായ സ്ഥലമാണോ എന്നു ചോദിച്ചു. അതിനു അദ്ദേഹം അതെ കണ്ടില്ലേ എന്നു പറഞ്ഞു. ഉതാൻ തന്നെ ആഴ്വാർ 'എങ്കിൽ അങ്ങ് മാത്രം എന്താണു ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നതു'  എന്നു ചോദിച്ചു. നമ്പിക്കു ഒന്നും പറയാനായില്ല. തന്റെ മേല ഇത്ര മാത്രം ശ്രദ്ധ വെച്ചു ഒരു വേശ്യയുടെ വീട്ടിൽ പോലും വന്ന ആഴ്വാരോടു വല്ലാത്ത അടുപ്പം തോന്നി.
          ക്രമേണ അദ്ദേഹം കൂറത്താഴ്വാന്റെ അടിമയായി മാറി കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മ മരിച്ചു. അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ട ഉദക ക്രിയകൾ ഒക്കെ അദ്ദേഹം ചെയ്തു  അതിനു സപിണ്ഡീകരണത്തിനു ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ വരിക്കണം. എന്തു കൊണ്ടോ ഒരുത്തരും അതിനു വേണ്ടി തയ്യാറായില്ല. സാധാരണ വേദം പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണർ അതിനു വേണ്ടി പോകാറില്ല. കാരണം ശ്രാദ്ധച്ചോറുഉണ്ണുന്ന ആൾ അത്ര കണ്ടു നാമജപം ചെയ്തു ആ പാപം കളയണം. തീരെ വകയില്ലാത്ത ചുരുക്കം ചിലർ മാത്രമേ അതിനു തയ്യാറായി വരുള്ളൂ. രാമാനുജർ കൂറത്താൾവാനോടു ശ്രാദ്ധം ഉണ്ണാൻ പോകാൻ പറഞ്ഞു. കൂറത്താൾവാർ മറുത്തൊന്നും പറയാതെ അതനുസരിച്ചു  ശ്രാദ്ധം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു, നമ്പി വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ധാരാളം ധനം ദക്ഷിണയായി നൽകി. കൂറത്താൾവാർ അതൊക്കെ വാങ്ങി കൊണ്ടു തിരികെ വരുന്നു. വരുന്ന വഴി നീളെ അദ്ദേഹം ആ ധനം എറിഞ്ഞു കൊണ്ടു വന്നു.
         രാമാനുജർ അദ്ദേഹത്തോടു ഊണു കഴിച്ചോ എന്നു  ചോദിച്ചു. കഴിച്ചു എന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ശരി ദക്ഷിണ കിട്ടിയോ? അതു മഠത്തിലേക്കു  കൊണ്ടു വന്നില്ലേ എന്നു ചോദിച്ചു. ഉടനെ കൂറത്താൾവാർ അതു ശർദ്ദിയല്ലേ? അതു കൊണ്ടു വഴിയിൽ കളഞ്ഞു എന്നു  പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഈ സംഭവത്തിനു ശേഷം നമ്പി തന്റെ തെറ്റു  ഏറ്റു പറഞ്ഞു, രാമാനുജരെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. രാമാനുജർ വളരെ സന്തോഷിച്ചു. ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത ഒരുത്തനെ ഉയർത്തി കൊണ്ടു വരുന്നതു വളരെ ശ്രേഷ്ഠം തന്നെയാണു. തനിക്കു ഭഗവാനിൽ നിന്നും കിട്ടിയ വരമാണ് കൂറത്താൾവാർ എന്നു പറഞ്ഞു.
        നമ്പി തമിഴിൽ വളരെ ഭംഗിയായി കവിത എഴുതുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം കുറച്ചു ശ്ലോകങ്ങൾ എഴുതി രാമാനുജരുടെ അടുക്കൽ സമർപ്പിച്ചു  രാമാനുജർ അതെന്താണെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ തന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയതു കുറിച്ചിട്ടു എന്നു പറഞ്ഞു. രാമാനുജർ വായിച്ചു നോക്കി. അതിൽ രാമാനുജരുടെ സൌന്ദര്യം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാരുണ്യം തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങളെ പ്രതിപാദിച്ചു എഴുതിയിരുന്നു. രാമാനുജർ അതു  വായിച്ചു നോക്കിട്ടു കോപത്തോടെ ആ ഓല കീറി കളഞ്ഞു. എന്നിട്ടു നമ്പികളോടു 'നിനക്കു എഴുതണമെങ്കിൽ ദിവ്യ ദേശ പെരുമാളെ കുറിച്ചു  എഴുതു, എന്റെ ആചാര്യനെ കുറിച്ചു  എഴുതു ശ്രേഷ്ഠരായ ഭക്തരെ കുറിച്ചു  എഴുതു എന്നെ കുറിച്ചു  എഴുതേണ്ട കാര്യമില്ല എന്നു പറഞ്ഞു.
         നമ്പി ശരി എന്നു പറഞ്ഞു തിരിച്ചു പോയി. അദ്ദേഹം വീണ്ടും കുറച്ചു ശ്ലോകങ്ങൾ എഴുതി. അതു തുടങ്ങുന്നതു തന്നെ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടു ആ ഭഗവാനെ കുറിച്ചു എഴുതിയ നമ്മാഴ്വാരെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്ന രാമാനുജരെ നാം വണങ്ങുന്നു എന്നു എഴുതിയിരുന്നു. ഓരോ ശ്ലോകവും ഇങ്ങനെ അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നു.
'പൂമന്നു മാതു പോരുന്തിയ മാർബൻ 
പുകഴ് മലിന്ത പാമന്നുമാരൻ അടി പണിന്തുയ്ന്തവൻ
പൽകലയോർ താമ്മന്നവന്തൈ രാമാനുജൻ ചരണാരവിന്ദം
നാം മന്നി വാഴ നെഞ്ചേ സോല്ലുവോം അവൻ നാമങ്കളേ!
      വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ ശ്രീയെ ധരിച്ചിരിക്കുന്നവനെ  കുറിച്ചു , എല്ലാവരും പ്രശംസിക്കുന്ന രീതിയിൽ പാസുരങ്ങൾ രചിച്ച മാരൻ - നമ്മാഴ്വാരുടെ ചരണങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച രാമാനുജരെ നാം ആശ്രയിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു നിറുത്തി.  ഇങ്ങനെ അന്താദിയായി നൂറു ശ്ലോകങ്ങൾ രചിച്ചു. അതിൽ രാമാനുജരുടെ കാരുണയ്മ് ഒക്കെ വളരെ ശ്രേഷ്ഠമായി പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നു. രാമാനുജർക്കു അതു തള്ളിക്കളയാൻ സാധിച്ചില്ല. കാരണം അതിൽ ഭഗവാനും ഭക്തരും എല്ലാവരും പറയപ്പെടുന്നുണ്ട് , കൂട്ടത്തിൽ രാമാനുജരും. അദ്ദേഹം അതു അവസാനം പ്രപന്നരുടെ ഗായത്രിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. അങ്ങനെ അതു  നാലായിര ദിവ്യ പ്രബന്ധത്തിൽ ഉൾപെട്ടു. രാമാനുജ നൂറ്റന്താദിയും ചേർന്നപ്പോൾ മാത്രമാണു  നാലായിരമും പൂർത്തിയായതു. അതിനു മുൻപു പ്രബന്ധത്തിൽ നാലായിരതിനു നൂറു ശ്ലോകങ്ങളുടെ കുറവുണ്ടായിരുന്നു. അമൃതം പോലെ വാക്കുകൾ എഴുതിയതാൽ അദ്ദേഹം തിരുവരംഗത്ത്‌ അമുദനാർ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. പെണ്‍ പിള്ളൈ ഈ കാര്യം രാമാനുജരോടു പറഞ്ഞു. ഏറ്റവും നീചനായിരുന്ന അദ്ദേഹം മാറി രാമാനുജ നൂറ്റന്താദി എഴുതിയില്ലേ? താൻ അദ്ദേഹത്തെ പോലൊന്നും അല്ലല്ലോ എന്നു പറയുന്നു. രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ!

Wednesday, February 13, 2013

പ്രേമവേദം - ഫെബ്രുവരി 13

Posted by VEDHASAARAM



ശ്രീമാന്നാരായണീയം
 പഞ്ചാശദബ്ദമധുനാ സ്വവയോർദ്ധരൂപ-
മേകം പരാർദ്ധമതിവ്യത്യഹി വർതതേസൌ
തത്രാന്ത്യരാത്രിജനിതാൻ കഥയാമി ഭൂമൻ!
പശ്ചാദ്‌ദിനാവതരണേ ച ഭാവാദ് വിലാസാൻ.
                                                                                       (ദശ:8 ശ്ലോഃ4)
        സർവ്വ വ്യാപിയായ ഈശ്വരാ, സ്വന്തം ആയുസ്സിന്റെ പകുതിയും അമ്പതു കൊല്ലങ്ങൾ കൂടി ചേർന്നതുമായ ഒരു പരാർദ്ധത്തെ അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മാവിന്റെ കഴിഞ്ഞ അർദ്ധത്തിലെ  രാത്രിയിലെയും ഈ അർദ്ധത്തിലെ ആദ്യ ദിവസത്തിലെയും അങ്ങയുടെ സ്വാധീനത്തോടുകൂടിയ വിലാസ ഭംഗികൾ ഞാൻ പറയാം.
                                               (പണ്ഡിറ്റ്‌ ഗോപാലാൻ നായർ)


  സദ്ഗുരുവാത്സല്യം   
ആചാര്യഃ സ ഹരിഃ സാക്ഷാത് ചരരൂപി ന സംശയ
       രാധേകൃഷ്ണാ!  ധർമ്മത്തിൽ ഗുരുവിനു ഒരു ശ്രേഷ്ഠമായ സ്ഥാനം എന്നും ഉണ്ട്. ഭഗവാൻ ജീവർകളുടെ മേൽ കാരുണ്യം കൊണ്ടു ഗുരു അവതാരം ചെയ്യുന്നു എന്നാണു  ശാസ്ത്രങ്ങൾ പറയുന്നതു.
'പീതകവാടൈ പിരാനാർ പിരമ ഗുരുവാകി വന്തു.....'  എന്നു പെരിയാഴ്വാർ  പറയുന്നു. എന്റെ തുൻപങ്ങളെ നാശം ചെയ്യാനായി പീതാംബര  ധാരിയായ കൃഷ്ണൻ ജഗദ്ഗുരുവായി വന്നു എന്റെ ഹൃദയ കമലത്തിലും തലയിലും തന്റെ തൃപ്പാദ മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അതു കൊണ്ടു എന്റെ ആത്മാവ്, ശരീരം ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എല്ലാം ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണ സ്വത്തായി മാറി കഴിഞ്ഞു. സദ്ഗുരു അത്രയ്ക്കു ശ്രേഷ്ഠമാണ്.
         ഗുരു ഉത്തമമായ സത് സമ്പ്രദായത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നവനായിരിക്കണം, സ്ഥിരമായ ബുദ്ധിയുള്ളവനായിരിക്കണം, പാപം ഇല്ലാത്തവനായിരിക്കണം, വേദജ്ഞനായിരിക്കണം, സദാ സർവഥാ ബ്രഹ്മത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കണം. സത്വ ഗുണ പൂർണ്ണനായിരിക്കണം, സത്യത്തെ പറഞ്ഞു തരുന്നവനായിരിക്കണം, ഏതേതു കാലത്തിൽ അനുനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ചെയ്യണമോ അതൊക്കെ കൃത്യമായി പാലിക്കുന്നവനായിരിക്കണം. ആത്മസ്തുതി ചെയ്യാത്തവനായിരിക്കണം, അസൂയ ഇല്ലാതെ ഇരിക്കണം, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചിരിക്കണം, ഉത്തമമായ ബന്ധുവായിരിക്കണം, ദയാലുവായിരിക്കണം, ശിഷ്യർ  സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും മാറുമ്പോൾ അവരെ തിരുത്തി വഴി നടന്നത്തുന്നവനാകണം, തനിക്കും ശിഷ്യർക്കും ഹിതം ചെയ്യുന്നവനാകണം. അങ്ങനെയുള്ള ആചാര്യനെ ആശ്രയിച്ചു ഇരിക്കുക എന്നു നിഗമാന്ത മഹാ ദേശികർ ന്യാസ വിംശതി എന്ന എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ പറയുന്നു.
               പക്ഷെ ഈ ഗുരു പ്രഭാവം മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ നമ്മൾ നല്ല ശിഷ്യരായി ഇരിക്കണം. അതിനു പക്വത വേണം. പക്വത വേണമെങ്കില ചില ശിഷ്യ ലക്ഷണങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്‌. ശിഷ്യ ലക്ഷണങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ഭഗവാന്റെ അനന്ത കല്യാണ ഗുണങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി അനുഭവിക്കാൻ സാധ്യമല്ല. ശിഷ്യ ലക്ഷണങ്ങൾ പതിനഞ്ചെണ്ണം ദേശികർ തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പറയുന്നു.
       ആദ്യം തുടങ്ങുന്നതു തന്നെ സത്ബുദ്ധി വേണം എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണു. സത്ബുദ്ധി എന്നു ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു ഹൃദയത്തിൽ ഏതെങ്കിലും  മൂലയില്ലെങ്കിലും ഭഗവാനെ പ്രാപിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം ഉണ്ടാവണം. ഭക്തന്മാരുമായി ഇടപഴകാനുള്ള  ഒരു വാസന വേണം. സദ്ഗുരുവിൽ നിന്നും വിഷയങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ താല്പര്യം ഉള്ളവരാകണം. സത്യ സന്ധരാകണം, ഗുരുവിനോട് ഒന്നും മറയ്ക്കാൻ പാടില്ല. തന്നെ ഉത്തമാനായി കാണിക്കാൻ വൃഥാ പ്രയത്നം ചെയ്യരുതു.

 ഗുരുവിനോട് തന്റെ സ്ഥിതിയെ പറ്റി തുറന്നു പറയുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. അദ്ദേഹം  സ്വീകരിച്ചു അനുഗ്രഹിക്കും. കർണ്ണൻ തന്റെ ഗുരുവിന്റെ അടുക്കൽ താൻ ബ്രാഹ്മണൻ എന്നു  നുണ പറഞ്ഞു. അതു കൊണ്ടു പഠിച്ചതു അവസാന കാലത്തിൽ പ്രയോജനപ്പെട്ടില്ല. ശിഷ്യ ലക്ഷണം തുടരും. രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ !

 ഭക്തിരഹസ്യം
       വന്ദേ വൃന്ദാവനചര വല്ലവീ ജന വല്ലഭം
         ജയന്തി സംഭവം ധാമ വൈജയന്തീ വിഭൂഷണം
        കൃഷ്ണനെ അനുഭവിക്കാത്ത കൂട്ടംകുറവാണു. ഭാരത ദേശത്തിൽ  കൃഷ്ണ ഭക്തി വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്നു. ആചാരവും അനുഷ്ഠാനവും കൊണ്ടു മാത്രമല്ല സ്നേഹം കൊണ്ടു മാത്രം ഭഗവാനെ വശീകരിക്കാൻ സാധിക്കും എന്നു കൃഷ്ണ ഭക്തി നിരൂപിക്കുന്നു. ഗോപീ ജനങ്ങൾ കൊണ്ടാടുന്ന ഒരു വസ്തുവാണു വൃന്ദാവനത്തിൽ കൃഷ്ണൻ. ശ്രീജയന്തി ദിവസത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അവതരിച്ചു. ചിങ്ങമാസവും രോഹിണി നക്ഷത്രവും കൂടിയ ദിവസമാണു ശ്രീജയന്തി. അഞ്ചു വിധമായ പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള വൈജയന്തി ഹാരം പ്രഭു അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു, വൈഷ്ണവ സമ്പ്രദായ ആചാര്യനായ സ്വാമി നിഗമാന്ത മഹാ ദേശികർ.
         ഈ പരമ്പരയിൽ ഭഗവാന്റെ ഭക്തരുടെ കഥകളൂം അവരുടെ വിശേഷ അനുഭവങ്ങളും നാം കണ്ടു വരുന്നു.ഭാരത ദേശത്തിൽ കൃഷ്ണനെ ആസ്വദിക്കുന്നതു പറഞ്ഞു തരാൻ ഭക്ത കൂട്ടം ഉണ്ട്.ഓരോ ഭക്തന്മാരും ശ്രേഷ്ഠരാണു. അതിലും പാണ്ഡുരംഗ ഭക്തന്മാർ ഏറെ ശ്രേഷ്ഠം! അവിടെ ജാതി മതം ഭേദമില്ല. എല്ലാവരും ഭഗവത് ഭക്തന്മാർ! അവർക്കു ആചാരങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല. കുളിക്കാൻ പോകുന്ന വഴി പാണ്ഡുരംഗനെ കയറി കണ്ടിട്ടു പോകും. അവർക്കു പാണ്ഡുരംഗൻ ബന്ധുവാണു. പാണ്ഡുരംഗനും സൌലഭ്യ മൂർത്തിയാണു.
        രൈദാസർ എന്നൊരു പാണ്ഡുരംഗ ഭക്തൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. സദാ സർവ്വ കാലവും 'വിഠൽ  വിഠൽ' എന്നു ജപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. വേറെ ഒന്നും അറിയാൻ അദ്ദേഹം താല്പര്യപ്പെട്ടില്ല. പാണ്ഡുരംഗൻ അല്ലാതെ അദ്ദേഹത്തിനു വേറെ ദൈവവും ഇല്ല. ഏക മൂർത്തി  ഉപാസന! അദ്ദേഹം ചെയ്തിരുന്ന തൊഴിൽ ചെരുപ്പ് തയ്ക്കുന്ന ജോലിയാണു. ചെരുപ്പുകുത്തി ആയാലും ഭക്തി ചെയ്യാം എന്നദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ കാണിച്ചു തന്നു. തന്റെ കുല ധർമ്മം ആചരിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിനു  ഒട്ടും മടിയില്ലായിരുന്നു. താൻ തയ്ക്കുന്ന ചെരുപ്പെല്ലാം പാണ്ഡുരംഗനു അർപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണു ഉണ്ടാക്കുന്നതു. ആരെങ്കിലും  ഭക്തന്മാർ വന്നാൽ അവരുടെ കൂടെ കൂടും. ഭജന, സത്സംഗം എന്നു കാലം കഴിക്കും. ഉണ്ടാക്കിയ ചെരുപ്പു  വിറ്റു ഉദര പോഷണം നടത്തി വന്നിരുന്നു.          
      ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജ്യത്തിൽ യുദ്ധം വന്നു. അപ്പോൾ രാജൻ തന്റെ യോദ്ധാക്കൾക്കു  വേണ്ടി ഒരു ആയിരം പാദരക്ഷകൾ വേണം എന്നു കല്പന കൊടുത്തു. അദ്ദേഹം ശരി ചെയ്തു തരാം എന്നു പറഞ്ഞു ജോലിയും തുടങ്ങി. പിറ്റേ ദിവസം കാലത്തു അദ്ദേഹം ജോലി തുടങ്ങാൻ വന്നപ്പോൾ കുറച്ചു ഭക്തന്മാർ അഭംഗം പാടിക്കൊണ്ട് വരുന്നതു  കണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിനു വളരെ സന്തോഷമായി. ഭജന കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിനു സ്വയപ്രജ്ഞ അസ്തമിച്ചു പോയി. മൂന്നു നാല് ദിവസങ്ങളായി. അദ്ദേഹം എല്ലാം മറന്നു സത്സംഗതിലും ഭാജനയിലും കഴിച്ചു കൂട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ അറിയുന്നവരൊക്കെ ഇതു ശ്രദ്ധിച്ചു. അയ്യോ ഇതു യുദ്ധ കാലമല്ലേ. രാജൻ അതിനു വേണ്ടിയല്ലേ ആയിരം പാദരക്ഷ വേണം എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഭക്തി ഒക്കെ ശ്രേഷ്ഠം തന്നെ. പക്ഷെ രാജനു പറഞ്ഞ വാക്കു പാലിക്കണ്ടേ എന്നു വിചാരിച്ചു. രാജന്റെ ശിക്ഷ കഠിനമായിരിക്കും എന്നവർ ഭയപ്പെട്ടു. ഏതായാലും ഭക്തന്മാർ എല്ലാവരും അവിടുത്തെ താമസം കഴിഞ്ഞു പുറപ്പെട്ടു പോയി.
      ആയിരം ചെരുപ്പു കൊടുക്കാൻ ഒരു ദിവസം മാത്രം ഉള്ളപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിനു ആ ബോധം ഉണ്ടായതു. ഉടനെ ഒട്ടും കലങ്ങാതെ ഭഗവാനെ തന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. 'ഹേ പ്രഭോ! ഞാൻ നിന്റെ ഭജനയിലും സത്സംഗത്തിലും മുഴുകി ഒന്നും ചെയ്തില്ല. ഇനി ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ടു എനിക്കു ചെയ്തു തീർക്കാൻ പറ്റുമോ എന്നും അറിയില്ല. പക്ഷെ ഞാൻ ഭാരം നിന്നെ എൽപ്പിചിട്ടു ചെയ്യാൻ തുടങ്ങാം. എങ്ങനെയെങ്കിലും നാളെ ആയിരം ചെരുപ്പു തീർത്തു തരണം' എന്നു  പ്രാർത്ഥിച്ചു. അഥവാ തീർക്കാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലും അതിൽ അദ്ദേഹത്തിനു പേടി ഇല്ലായിരുന്നു. അങ്ങേയറ്റം രാജൻ തന്നെ ശിക്ഷിക്കുമായിരിക്കും അതു സാരമില്ല. ഭഗവത് സത്സംഗത്തിനു വേണ്ടി അതൊക്കെ സഹിക്കാം എന്നുള്ള ഭാവമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിനു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഭഗവൻ നാമം ജപിച്ചു കൊണ്ടു തന്റെ ജോലി ആരംഭിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിനു രാജാവിന്റെ കല്പന പാലിക്കാൻ സാധിച്ചുവോ? ആയിരം ജോഡി പാദരക്ഷകൾ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തോ എന്നറിയാൻ അടുത്ത ലക്കം വരെ കാത്തിരിക്കു. രാധേകൃഷ്ണാ ! രാധേകൃഷ്ണാ!
തിരുക്കോളൂർ പെണ്‍പിള്ളൈ രഹസ്യം 
  (വാക്യം 65)
രാധേകൃഷ്ണാ! തിരുക്കോളൂരിലെ വീഥിയിൽ നിന്നു കൊണ്ടു പെണ്‍പിള്ളൈ ഉത്തമമായ ഭക്തന്മാരുടെ വിഷയങ്ങൾ സദ്ഗുരുവായ രാമാനുജരോടു പരയുന്നതു  കേട്ടു രാമാനുജരും ശിഷ്യരും ആനന്ദത്തിൽ ആറാടുകയാണു. ഭക്ത വിഷയങ്ങളെ ഇങ്ങനെയും നോക്കാമോ എന്നവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. വെറും കഥ കേൾക്കുക എന്നതിൽ നിന്നും വളരെ വ്യത്യാസമായി അതിന്റെ കാതലായ വിഷയങ്ങളെ അവൾ ഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ വാക്യം അവൾ പറയുമ്പോഴും അടുത്തു അവൾ എന്താവും പറയുന്നതു എന്നു അവർ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു. രാമാനുജരുടെ ഗുരുവായ ആളവന്താരെ കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യൻ ദൈവാരി ആണ്ടാന്റെ വിഷയവും പറഞ്ഞ അവൾ അടുത്തതു പറയുന്നതു കേൾക്കാൻ അദ്ദേഹം കാതോർത്തു നിന്നു. ഉടനെ അവൾ 'അന്താദി ചൊന്നെനോ അമുദനാരൈ പോലെ' എന്നു പറഞ്ഞു. സ്വയം രാമാനുജരെ സംബന്ധിക്കുന്ന ഒരു വിഷയമാണതു.
       രാമാനുജരെ കാഞ്ചീപുരത്തിൽ  നിന്നും ആളവന്താർ ശ്രീരംഗത്തു കൊണ്ടു പോയി. രംഗനാഥൻ തന്റെ നിത്യ വിഭൂതി, ലീലാ വിഭൂതി രണ്ടിനും ഉടമസ്ഥൻ രാമാനുജർ എന്നു  സങ്കല്പിച്ചു വെച്ചു. അതു മുതൽ രാമാനുജർ ശ്രീരംഗം ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി നടത്തി. ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പുജയോക്കെ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിൽ അലക്ഷ്യം, അശ്രദ്ധ, അശുദ്ധി ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതൊക്കെ അദ്ദേഹം പതുക്കെ പതുക്കെ മാറ്റി ശുദ്ധീകരിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു.
        ആ സമയം ശ്രീരംഗം ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചുമതല തലമുറകളായി കൈകാര്യം ചെയ്തു വരുന്ന ഒരു കുടുംബം ഉണ്ടായിരുന്നു. ധർമ്മകർത്താവ്‌ എന്നു സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. പെരിയ കോവിൽ നമ്പി എന്ന ഒരാളായിരുന്നു അപ്പോൾ. അദ്ദേഹത്തിനു അതിന്റെ ഒരു ഗർവ്വം വളരെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം തോന്നുന്ന പോലെ പൂജയൊക്കെ ചെയ്യും. രാമാനുജർ അദ്ദേഹത്തെ ഒരുപാടു ഉപദേശിച്ചു തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പൂജാ കാര്യങ്ങളിൽ സമയ നിഷ്ഠ ഒന്നും ശരിയില്ലായിരുന്നു. ഭഗവാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനു ഇരിക്കേണ്ട ഗതി കേടാണ്. രാമാനുജർ അതു ചൂണ്ടി കാണിച്ചു അങ്ങനെ ചെയ്യരുതെന്നു പറഞ്ഞാൽ ഉടനെ അതൊക്കെ ഭഗവത് സങ്കൽപം എന്നു പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞു മാറും. അല്ലെങ്കിൽ രാമാനുജരോടു വഴക്കിനു പോകും. അങ്ങയ്ക്കു ഇതൊന്നും അറിയില്ല. ഇതു ഞങ്ങൾ തലമുറകളായി ചെയ്തു വരുന്നതാണു അങ്ങു ഇപ്പൊ വന്ന ആളല്ലേ. അങ്ങു ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടരുതു എന്ന് പറയും. പക്ഷെ രാമാനുജർക്കു ഭഗവാന്റെ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി നടക്കണം എന്നു നിർബ്ബന്ധം  ഉണ്ടായിരുന്നു.
           രാമാനുജർ അദ്ദേഹത്തെ ജോലിയിൽ നിന്നും പിരിച്ചു വിടാം എന്നു വിചാരിച്ചു. രാവിലെ തന്റെ തീരുമാനം നടപ്പിലാക്കാം എന്നു വിചാരിച്ചു രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. രാത്രി സ്വപ്നത്തിൽ രംഗരാജൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എന്നിട്ടു നമ്പിയെ പിരിച്ചു വിടരുതു എന്നപേക്ഷിച്ചു. തലമുറകളായി ആ കുടുംബം തനിക്കു കൈങ്കര്യം ചെയ്തു വരികയാണെന്നും, പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തെ മാറ്റി എടുത്താൽ മതി എന്നും പറഞ്ഞു. രാമാനുജർക്കു കോപം വന്നു. ഇപ്പൊഴാണു ക്ഷേത്ര കാര്യങ്ങൾ ഒരു മാതിരി ശരിയാക്കി കൊണ്ടു വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതു. എല്ലാവരെയും എന്റെ വഴിക്കു കൊണ്ടു വരാൻ സാധിച്ചു.ഇയാള മാത്രമേ എല്ലാവറ്റിനും ഒരു തടസ്സമായിട്ടു നിൽക്കുന്നതു. ഇയാളെ അങ്ങനെ വിട്ടാൽ ബാക്കിയുള്ളവരും എന്റെ കൈ വിട്ടു പോകും ഒന്നുകിൽ ഒരൊറ്റ രാത്രി കൊണ്ടു അയാളെ ശരിയാക്കുക അല്ലെങ്കിൽ നാളെ പിരിച്ചു വിടുക എന്നു കര്ശനമായി ഭഗവാനോട് പറഞ്ഞു. രംഗനാഥൻ എന്തു പറഞ്ഞിട്ടും രാമാനുജർ സമ്മതിച്ചില്ല. രംഗരാജനും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. അവസാനം രാമാനുജർ കാഞ്ചീപുരം തിരിച്ചു പോകാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു. എന്നിട്ടു കൂറതാഴ്വാനോടു മാത്രം കാര്യം പറഞ്ഞു. രംഗരാജന്റെ ക്ഷേത്രം നന്നായിരിക്കണം, രംഗരാജൻ നന്നായിരിക്കണം, ഭക്തന്മാർക്കു സൗകര്യം വേണം എന്നു കരുതിയാണ് രാമാനുജർ നിർബ്ബന്ധം പിടിച്ചതു. ആചാര്യ പുരുഷന്മാർ അവരുടെ കർത്തവ്യം  ഒരു കാരണത്താലും വിട്ടു കൊടുക്കില്ല. തുടർന്നു എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നു  നമുക്കു കാത്തിരുന്നു കാണാം. രാധേകൃഷ്ണാ!
 




 

Sunday, January 13, 2013

പ്രേമവേദം - ജനുവരി 13

Posted by VEDHASAARAM



ശ്രീമന്നാരായണീയം 
അസ്മാദൃശാം പുനരഹർമ്മുഖ കൃത്യ തുല്യാം
സൃഷ്ടിം കരോത്യനുദിനം സ ഭാവത്പ്രസാദാത് പ്രാക്ബ്രാഹ്മകല്പ ജനുഷാഞ്ച പരായുഷാം തു
സപ്ത പ്രബോധന സ്മാസ്തി തദാപി സൃഷ്ടിഃ   

              (ദശഃ 8 ശ്ലോഃ 3)
       സാധാരണ മനുഷ്യരായ നമ്മൾ പ്രഭാതത്തിൽ ചെയ്യുന്ന കൃത്യങ്ങൾക്കു തുല്യമായി ബ്രഹ്മാവ്‌ അങ്ങയുടെ അനുഗ്രഹം മൂലം അനുദിനം സൃഷ്ടി കർമ്മം ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ, പണ്ടത്തെ യുഗത്തിൽ ജനിച്ചവരും ആയുഷ്മാന്മാരുമായ മാർക്കണ്ഡേയൻ  വിട്ടുണരുന്നതു പോലെ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.
                                      (പണ്ഡിറ്റ് ഗോപാലൻ നായർ)
     

സദ്ഗുരുവാത്സല്യം
        രാധേകൃഷ്ണാ!  സദ്ഗുരുനാഥന്റെ ബലം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ സാധ്യമല്ല. ഒരു ഗുരുവിനെ മുറുകെ പിടിക്കുക. പൂർണ്ണമായ വിശ്വാസം ഗുരുവിൽ അർപ്പിക്കുക.സദ്ഗുരു ഭഗവാനെ അനുഭവിക്കാൻ പറഞ്ഞു തരുന്നു. ആദി ശങ്കരർ അത്ഭുതമായ ഒരു സദാചാര്യനാണു. ഇന്നു  വേദം ബലത്തോടെ നിൽക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിനു കാരണം ശങ്കരരാണു. ബുദ്ധമതം  ശൂന്യം ശൂന്യം എന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ബ്രഹ്മ സത്യം എന്നു അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു. പിന്നീട് എത്രയോ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും അസ്ഥിവാരം ശ്രീ ശങ്കരർ തന്നെയാണു.  
             അദ്ദേഹത്തിനു ധാരാളം ശിഷ്യന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ അല്പം മോശപ്പെട്ട ഒരു ശിഷ്യനായ സദാനന്ദനോട് മറ്റുള്ളവർക്കു പുച്ഛമായിരുന്നു. ശങ്കരർ ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചു. തന്റെ ശിഷ്യന്റെ മഹത്വത്തെ എല്ലാരെയും കാണിക്കണം എന്നദ്ദേഹം നിശ്ചയിച്ചു. ഒരു ദിവസം ആറ്റിന്റെ ആക്കരയിൽ സദാനന്ദൻ തുണി നനച്ചു ഉണക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ പെട്ടെന്നു 'സദാനന്ദാ' എന്നു ഗുരു വിളിക്കുന്നതു ശിഷ്യൻ കേട്ടു. സദ്ഗുരുനാഥന്റെ ശബ്ദം കേട്ട താമസം, അദ്ദേഹം എല്ലാം മറന്നു. ഉടനെ തന്നെ ഗുരുവിനെ നോക്കി വേഗം നടന്നടുത്തു. വഴിയിൽ    
ഒരു നദി ഒഴുകുന്നുണ്ടെന്ന കാര്യം പോലും സദാനന്ദൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
             താൻ അക്കരയിൽ തുണി അലക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ, ഈ സമയം എന്നെ വിളിക്കുന്നതു ഉചിതമാണോ? ഈ ഗുരുവിനു തീരെ വിവരം പോരാ, എന്നൊന്നും അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചില്ല. ഗുരു വിളിച്ചതും ഉടൻ പുറപ്പെട്ടു. ഗംഗാ മാതാ ഇതു കണ്ടു. ഇങ്ങനെയും ഒരു സദ്ശിഷ്യൻ ഉണ്ടാവുമോ? ഒരു സദ്ശിഷ്യനെ ലഭിക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ഗുരു ഇതു തരാം ശിഷ്യനെയും സ്വീകരിക്കും. എല്ലാവരെയും ഉയർത്തുന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ധർമ്മം. പക്ഷെ എല്ലാ ശിഷ്യരും ഗുരുവിനെ പൂർണ്ണമായും സ്വീകരിക്കാറില്ല. അതൊക്കെ അവരുടെ സൌകര്യവും സന്ദർഭവും ഒക്കെ നോക്കിട്ടാണ്. അപ്പോൾ അങ്ങനെ ഒരു സദ്‌ശിഷ്യനെ കിട്ടിയതിൽ ഗംഗയ്ക്കു ആനന്ദം താങ്ങാനായില്ല. ഈ ശിഷ്യനെ താൻ മാനിക്കണം എന്നു നിശ്ചയിച്ചു.
          സദാനന്ദൻ താൻ വെള്ളത്തിൽ താഴ്ന്നു പോകും എന്നാ ചിന്ത പോലും ഇല്ലാതെ ഓരോ അടിയും എടുത്തു വെച്
ചു. ഉടനെ ഗംഗ ഓരോ അടിയിലും ഓരോ താമരയെ കൊണ്ടു അദ്ദേഹത്തെ താങ്ങി. അദ്ദേഹം അതും അറിഞ്ഞില്ല. ഹൃദയത്തിൽ മുഴുവനും സദ്ഗുരുനാഥൻ മാത്രമായിരുന്നു. കണ്ടു നിന്നവരെല്ലാവരും അന്തിച്ചു പോയി. സദാനന്ദനു യോഗം അറിയില്ല എന്നെല്ലാവർക്കും  അറിയാം. അദ്ദേഹത്തിനു ഗുരു കൈങ്കര്യം ഒഴിച്ച് മറ്റൊന്നും വല്യ നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ അടിക്കും ഓരോ താമര പുഷ്പം വരുന്നത് കണ്ടു അദ്ദേഹത്തിന് പത്മ പാദർ എന്നാ പേരു സിദ്ധിച്ചു.
        അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ നരസിംഹനെ ഉപാസിച്ചു വന്നു.
ഒരിക്കൽ ഒരു കാപാലികൻ പുത്രപ്രാപ്തിക്കു വേണ്ടി ഒരു നരബലി കൊടുക്കണം എന്നു വിചാരിച്ചു. ശ്രീ ശങ്കരരെ കണ്ടപ്പോൾ ഇതിനേക്കാൾ യോഗ്യമായ ഒരു ബലി ദേവിക്കു നൽകാൻ തന്നെ കൊണ്ടു സാധിക്കില്ല എന്ന് തോന്നി. ശ്രീശങ്കരരെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു ജ്ഞാനിയാണെന്നു മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹത്തെ എകാന്തത്തിൽ ചെന്നു കണ്ടു നരബലിക്കു അദ്ദേഹത്തെ വേണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടു. കരുണാമയനായ ശങ്കരനും ഈ ശരീരം കൊണ്ടു ആർക്കെങ്കിലും ഒരു പ്രയോജനം കിട്ടുമെങ്കിൽ അങ്ങനെ ആകട്ടെ എന്നു കരുതി വാക്കു കൊടുത്തു.പക്ഷെ തന്റെ ശിഷ്യർ ഇതറിയാൻ പാടില്ല എന്നൊരു  മുന്നറിയിപ്പും നല്കി.  രാത്രി ആരും കാണാതെ ശങ്കരർ കാപാലികന്റെ അടുത്തേയ്ക്കു ചെന്നു. ഇതു പത്മപാദർ എങ്ങനെയോ മനസ്സിലാക്കി. അദ്ദേഹം എവിടെയോ ആണു. പക്ഷെ ഉള്ളിൽ സദാ ഗുരു ധ്യാനം കൊണ്ടു തന്റെ ഗുരുവിനു ആപത്തെന്നു മനസ്സിലായി.
       അദ്ദേഹം ശ്രീനരസിംഹനെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. ഉടനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ നരസിംഹം ആവിർഭവിച്ചു. കാപാലികൻ ശങ്കരരെ വെട്ടാൻ വാൾ ഓങ്ങി നില്ക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്നു ഉഗ്ര നരസിംഹ രൂപത്തിൽ പത്മപാദർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.കാപാലികന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വാൾ എടുത്തെറിഞ്ഞു. കാപാലികനെ കൈ കൊണ്ടു കീറി പിളർന്നു  കൊന്നു.
      അപ്പോഴേക്കും ശിഷ്യരെല്ലാരും ഓടി എത്തി. എല്ലാവരും കണ്ട കാഴ്ച അത്ഭുതാവഹമായിരുന്നു. സിംഹ മുഖം മനുഷ്യ ശരീരത്തിൽ പത്മപാദർ കലി തുള്ളി നില്ക്കുന്നു. കാപാലികനെ വലിച്ചു കീറിയ ശേഷവും കളി അടങ്ങാതെ നില്ക്കുകയാണ്. എല്ലാവരും ഭയന്ന് വിറച്ചു. ശങ്കരർ തന്റെ ശിഷ്യന്റെ തലയി
ൽ കൈ വെച്ചു 'ഉണ്ണി! സമാധാനപ്പെടൂ. എനിക്കു ഇപ്പോൾ യാതൊരു ആപത്തും ഇല്ല.നിന്റെ നരസിംഹ ഭാവം വിട്ടു എന്റെ ഉണ്ണിയായി തീരുക' എന്നാശീർവദിച്ചു. അതിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം സ്വരൂപം പ്രാപിച്ചതു. ഒന്നും അറിയാത്ത അദ്ദേഹം ഹൃദയത്തിൽ സദ്ഗുരുവിനു ആപത്തു എന്നു തോന്നിയപ്പോൾ താനറിയാതെ തന്റെ ആരാധനാ മൂർത്തി  ആവിർഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. 
          നരസിംഹ മൂർത്തി ആവിർഭാവം എന്നു പറഞ്ഞാൽ സാധാരണമല്ല. അ
തു താങ്ങാനുള്ള ശേഷി സാധാരണ ശരീരത്തിന് ഉണ്ടാവില്ല. ശ്രീ മാക്സ് മുള്ളർ പോലും ഒരത്ഭുത വൈദ്യുത പ്രതിഭാസം എന്നാണു നരസിംഹ ആവിർഭാവത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതു. അതു താങ്ങാനുള്ള ശക്തി സദാനന്ദർക്കു കേവലം ഗുരു കൃപ ഒന്നു കൊണ്ടു മാത്രമാണു കിട്ടിയത്. അത്ര ശ്രേഷ്ഠമാണു സദ്ഗുരു ധ്യാനം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൃഡ വിശ്വാസവും അത്രയാണു. ശേഷം കാലം വിനയത്തോടു  കൂടി ജീവിച്ചു അവസാനം മോക്ഷ പ്രാപ്തി അടഞ്ഞു. സദാനന്ദരെ പോലെ ഗുരുവിൽ വിശ്വാസം അർപ്പിക്കു. സദ്ഗുരു നമ്മുടെ അസ്ഥിവാരമാണ്. ലോകം മുഴുവനും വിവേകാനന്ദനെ അറിയും. ആ വിവേകാനന്ദന്റെ അസ്ഥിവാരം ശ്രീ രാമകൃഷ്ണപരമഹംസരാണു. ഗുരു മഹിമ വർണ്ണിച്ചു തീരുന്നതല്ല. തുടരും! ജയ് സദ്ഗുരു മഹാരാജ് കീ ജയ്! രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ! 

ഭക്തിരഹസ്യം  
      രാധേകൃഷ്ണാ!  ശ്രീനിവാസൻ ലക്ഷ്മിക്കു കിട്ടിയ വില കൂടിയ മൂക്കുത്തി കണ്ടു അന്തം വിട്ടു നിന്നു. അവളോടു തിരിച്ചും മറിച്ചും ചോദിച്ചിട്ടും അവൾക്കു അതിൽ കൂടുത്തൽ ഒന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു. അവൾ ചെയ്ത നാമജപത്തിനു വിഠലൻ ഇത്രയും വിലപിടിപ്പുള്ള സമ്മാനം തരുമോ? അയാൾക്കു തല .കറങ്ങുന്നതു പോലെ തോന്നി. അവസാനം അയാൾ ആ ജമീന്ദാരെ  ചെന്നു  കണ്ടു കളയാം. എന്നിട്ടു അയാൾക്കു എവിടുന്നു ഈ മൂക്കുത്തി കിട്ടി എന്നു ചോദിക്കാം എന്നു വിചാരിച്ചു. ഉടനെ തന്നെ കടയിലേക്കു തിരിച്ചു. ശ്രീനിവാസാൻ അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ ജമീന്ദാരെ  അവിടെ കണ്ടില്ല. പകരം കുറച്ചു തുളസി ദളങ്ങൾ അവിടെ കിടന്നിരുന്നു. അവിടെ ഉള്ളവരോടൊക്കെ  ജമീന്ദാർ എവിടെ എന്നയാൾ ചോദിച്ചു. പക്ഷെ വിചിത്രം മറ്റാരും തന്നെ അങ്ങനെ ഒരാളെ കണ്ടിട്ടില്ല.  
         ഈ സമയത്തു ലക്ഷ്മിയും നടന്നതറിയുവാൻ അവിടെ എത്തി. ശ്രീനിവാസൻ അവളെ ആ
തജമീന്ദാർ ഇരുന്നിരുന്ന സ്ഥലം കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അതിൽ കിടന്നിരുന്ന തുളസീ ദാലങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ വിഠലാ എന്നു വിളിച്ചു കൊണ്ടു കരഞ്ഞു. ശ്രീനിവാസൻ ഉടനെ അവളോടു എന്തിനാ കരയുന്നതുഎന്നു ചോദിച്ചു. അവൾ ഉടനെ അവിടെ വന്നിരുന്നതു വിഠലനല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല എന്നു പറഞ്ഞു. അതെങ്ങനെ അവൾക്കു മനസ്സിലായി എന്നയാൾ ചോദിച്ചു. അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ടു താഴെ കാണിച്ചു. അവിടെ രണ്ടു തിരുവടികളുടെ അടയാളം കണ്ടു. ശ്രീനിവാസൻ ഉടനെ അതു കൊണ്ടു എന്താണു എന്നു ചോദിച്ചു. ലക്ഷ്മി ഉടനെ അതിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശംഖ ചക്ര രേഖകൾ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. എന്നിട്ടു അതു ഭഗവാന്റെ അടയാളങ്ങളാണു എന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ടു അവൾ ബ്രാഹ്മണനായി വന്നതും, ജമീന്ദാരായി വന്നതും ഭഗവാൻ തന്നെയാണു എന്നു ശ്രീനിവാസനോട് പറഞ്ഞു. പക്ഷെ ശ്രീനിവാസനു  അതു ഉൾക്കൊള്ളാൻ  ആയില്ല. 'അതെങ്ങനെ ?' അയാൾ ചോദിച്ചു. 'ബ്രാഹ്മണൻ വളരെ മെലിഞ്ഞവനായിരുന്നു. ജമീന്ദാർ തടിച്ചവനും. എങ്ങനെ രണ്ടു പേരും ഒന്നു തന്നെ എന്നു നീ പറയുന്നു?' അതിനു ലക്ഷ്മി ഭഗവാൻ ഇതു രൂപവും എടുക്കാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്‌ എന്നു പറഞ്ഞു.
         ലക്ഷ്മിയുടെ കരച്ചിൽ പതുക്കെ പതുക്കെ ശ്രീനിവാസനെയും ബാധിച്ചു തുടങ്ങി. വീണ്ടും വീണ്ടും അയാൾ ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ കാര്യം ഓരോന്നും ഓർത്തോർത്തു നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംസാര രീതി, അർത്ഥവത്തായുള്ള ആ ചിരി! എല്ലാം ഓർക്കുന്തോറും ഹൃദയം പതുക്കെ ഉരുകി തുടങ്ങി. ലക്ഷ്മി ഹൃദയം കൊണ്ടു ഭഗവാനെ വിളിച്ചിരുന്നു, എന്നും പാചകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം മനസാ അർപ്പിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നല്ല ഭക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കു വേണ്ടി ഭഗവാൻ വന്നത് ന്യായം. പക്ഷെ താനോ? ഒരിക്കൽ പോലും ഭഗവാനെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ട് പോലും ഇല്ല. ക്ഷേത്രത്തിൽ ഒരു തുള്ളി എന്നാ പോലും നൽകിയിട്ടില്ല. അങ്ങനെയുള്ള തനിക്കു വേണ്ടിയും ഭഗവാൻ വരുമോ? വന്നോ? ചിന്തിക്കുന്തോറും അയാളുടെ ഹൃ
ദയം
കലങ്ങി മറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
          താൻ ആ ബ്രാഹ്മണനെ എത്ര മാത്രം അധിക്ഷേപിച്ചിരുന്നു. ആറു മാസത്തോളം എന്നെ ഇവിടെ അന്വേഷിച്ചു നടന്നു വന്നില്ലേ?മുപ്പതു മുക്കോടി ദേവന്മാരും ആരുടെ ദർശനത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നുവോ ആ പ്രഭു തനിക്കു വേണ്ടി ഇത്രത്തോളം ഇറങ്ങി വന്നോ? എന്നിട്ടു എത്ര പ്രാവശ്യം താൻ ഇറക്കി വിട്ടിരിക്കുന്നു?സ്വയം പുച്ഛം തോന്നി. താൻ എത്ര നീചമായാണു ഇരുന്നിരുന്നത്! എന്നിട്ടു പാണ്ഡുരംഗൻ തന്റെ ഭാര്യയുടെ മൂക്കുത്തിക്കു പകരം വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു മൂക്കുത്തി സമ്മാനിച്ചില്ലേ? ലജ്ജ തോന്നുന്നു! ഇത്രയും കാലം ധനത്തിനു വേണ്ടി ആർത്തി പിടിച്ചിരുന്നു. ഭഗവാൻ ഇത്ര സൌലഭ്യ മൂർത്തിയാണോ. ചിന്തിക്കുന്തോറും  ഉള്ളിൽ മാറ്റം ഉണ്ടായി. ലക്ഷ്മിയും കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഭഗവാനോട് തന്റെ ഭർത്താവിനെ മാറ്റണം എന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നു. അതിനു വേണ്ടി പ്രഭു മാസങ്ങളോളം ഇവിടെ നടന്നു വന്നോ? അവൾക്കു സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. വെറും വിഠലാ വിഠലാ എന്നു വിളിച്ചതിനു ഇങ്ങനെ ഒരു കൃപയോ? ഞങ്ങൾ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം അങ്ങയ്ക്കു അർപ്പിച്ചു എന്നത് കൊണ്ടു ഈ കാരുണ്യമൊ? അവൾ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞു കരയുന്നത് കേട്ട ശ്രീനിവാസന്റെ മനസ്സ് അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു പോയി. ഭഗവാൻ ഇരുന്നിടത്തെ മണ്ണെടുത്ത്‌ മേലെല്ലാം പൂശി. പാണ്ഡുരംഗാ പാണ്ഡുരംഗാഎന്നു വിളിച്ചു കരഞ്ഞു തുടങ്ങി. ചുറ്റും കൂടി നിന്ന ജനങ്ങൾ ഇതെല്ലാം കണ്ടു അത്ഭുത പരതന്ത്രരായി നിൽക്കുകയാണ്. അവർ ഇതിനു മുൻപ് കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു ശ്രീനിവാസനല്ല ഇതു. ഭാര്യയും ഭാരതാവും ഭഗവാനെ വിളിച്ചു ഉരുകി കരയുന്നതു കരളലിയിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു.
            ആറു മാസത്തോളം താൻ വിരട്ടിയടിച്ച വിഠലനെ ഇപ്പോൾ കാണാൻ ശ്രീനിവാസന്റെ ഹൃദ്യം തുടിച്ചു. പക്ഷേ സാധിക്കില്ല. അതാണു ഭഗവാന്റെ ലീല. സുലഭനാണു. പക്ഷെ നമുക്കു  അതു മനസ്സിലാകില്ല. ഇത്രയും ദിവസം പാടു പെടുത്തി. ഉറക്കത്തിൽ പോലും തന്നെ വെറുതെ വിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ കാണണം എന്നു കൊതിച്ചു. രണ്ടു പേരും കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഭക്ഷണം ഒന്നും കഴിച്ചില്ല. അവരുടെ അവസ്ഥ കണ്ടു എല്ലാവർക്കും സഹതാപം തോന്നി. ശ്രീനിവാസൻ എത്ര ഭാഗ്യവാനാണു! ഭഗവാൻ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ അവന്റെ അടുത്തു വന്നിരിക്കുന്നു. നമുക്കാർക്കും ആ ഭാഗ്യം കിട്ടിയില്ലല്ലോ. ചിലർക്കൊക്കെ ബ്രാഹ്മണനെ കാണാൻ സാധിച്ചിരുന്നു. അവരൊക്കെ ഭഗവാനെ അറിയാതെ പോയാല്ലോ എന്നു  സങ്കടപ്പെട്ടു. ശ്രീനിവാസനെ അതു വരെ വെറുത്തിരുന്ന പലർ ക്കും വല്ലാതെ മതിപ്പ് തോന്നി. ശ്രീനിവാസന്റെ മാനസാന്തരം കണ്ടു ലക്ഷ്മിക്കു വല്ലാത്ത സന്തോഷവും ഉണ്ടായി. ലക്ഷ്മി ഇനിയും ഭഗവാൻ വരുമോ? എന്നുചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. വരും വരും നമ്മുടെ ഭക്തി അത്രത്തോളം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഭഗവാൻ തീർച്ചയായും  വരും. ഒരു വിധം ശ്രീനിവാസനെ ലക്ഷ്മി സമാധാനിപ്പിച്ചു വീട്ടിൽ വിളിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. ഭക്ഷണം വിളമ്പി വെച്ചു. പക്ഷെ ശ്രീനിവാസൻ അതു നോക്കി പണ്ഡുരംഗാ എന്നു വിളിച്ചു. ലക്ഷ്മി എന്താണെന്നു ചോദിച്ചു. തട്ടിലുള്ള ഭക്ഷണത്തെ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു അതാ ഭഗവാൻ എന്നു  വിളിച്ചു. അയാൾക്കു ചുറ്റിലും കാണുന്നതെല്ലാം ഭാഗവാനായി തോന്നി. ലക്ഷ്മിയുടെ ഹൃദയം വിങ്ങി. പ്രഭോ ഇതു പോലെ ഒരു ഭക്തി എനിക്കില്ലല്ലോ! രാത്രി മുഴുവനും ശ്രീനിവാസാൻ വിഠലാ വിഠലാഎന്നു  പുലമ്പി കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അർദ്ധരാത്രി ലക്ഷ്മിയോടു പാണ്ഡുരംഗനെ കാണാൻ നമുക്കു  പോകാമോ എന്നു  ചോദിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു. 'തീർച്ചയായും ! നമുക്കു പണ്ഡരീപുരം പോകാം' എന്നു പറഞ്ഞു. ഒരു വിധം നേരം വെളുപ്പിച്ചു.
        നേരം പുലർന്നതും ശ്രീനിവാസൻ ലക്ഷ്മിയോടു നമുക്കു പുറപ്പെടാം എന്നു ചോദിച്ചു. ലക്ഷ്മി സന്തോഷത്തോടെ കുറച്ചു സമയം തരു. വസ്ത്രങ്ങള എല്ലാം എടുക്കട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞു. ശ്രീനിവാസൻ അതിനു ഒന്നും എടുക്കണ്ടാ നമുക്ക് പോയാല മതി എന്നു പറഞ്ഞു. ലക്ഷ്മി അത്ഭുതത്തോടെ കുറച്ചു ക്ഷമിക്കു. വീടൊന്നു ഒതുക്കി പൂട്ടണ്ടേ? എന്നു പറഞ്ഞു. ശ്രീനിവാസാൻ അതിനു എന്തിനു പൂട്ടണം.  അതൊക്കെ പാണ്ഡുരംഗൻ നോക്കിക്കൊള്ളും എന്നു പറഞ്ഞു. ലക്ഷ്മി ഭർത്താവിനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അദ്ദേഹം എന്താണു പറയുന്നതു? ശ്രീനിവാസൻ അവളോടു പണ്ഡരീപുരം പോയാൽ നാം ഇനി തിരിച്ചു വരാൻ പോകുന്നില്ല. അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കും എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഈ വീടും സ്വത്തുക്കളുമോ എന്നവൾ ചോദിച്ചു. അതൊക്കെ പാണ്ഡുരംഗൻ വേണ്ടതു പോലെ ചെയ്തു കൊള്ളും എന്നു ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
  ലക്ഷ്മി നമ്മുടെ മോൾക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും എടുക്കണ്ടേ എന്നു  ചോദിച്ചു. ശ്രീനിവാസാൻ ചിരിച്ചു. അവൾ പാണ്ഡുരംഗന്റെ സ്വത്താണ്. അവൾക്കു വേണ്ടതു അവൻ നോക്കിക്കൊള്ളും. ലക്ഷ്മിയുടെ ശരീരം വിറച്ചു. അവളുടെ ഭർത്താവ് എത്ര ഉന്നതമായ സ്ഥിതിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു! ഒരൊറ്റ രാത്രിയിൽ എന്തൊരു മാറ്റം! ഉടു വസ്ത്രം മാത്രം എടുത്തു കൊണ്ടു കുട്ടിയെ എടുത്തു കൊണ്ടു അവർ പണ്ഡരിപുരത്തേക്കു തിരിച്ചു.  ദൂരെ നിന്നും ചന്ദ്രഭാഗാ നദി കണ്ടു. ഉടൻ അവിടെയെല്ലാം ആ ബ്രഹ്മണനെയോ ജമീന്ദാരെയൊ കാണാൻ പറ്റുമോ എന്നു  പരതി നോക്കി.
         ഒരു വിധം ലക്ഷ്മി ശ്രീനിവാസനെ കുളി കഴിഞ്ഞു ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു കൊണ്ടു പോയി. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുറ്റത്തു വന്നതും ശ്രീനിവാസൻ ഓടി അകത്തു ചെന്നു. ആർക്കും ആ ഭക്തനെ തടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പണ്ഡരീനാഥന്റെ നേരെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. ഭഗവാന്റെ രൂപം കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു . ആ പാദങ്ങളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടു കരഞ്ഞു തന്റെ പാപങ്ങളെ എല്ലാം കഴുകി കളഞ്ഞു. അങ്ങനെ ശ്രീനിവാസൻ തന്റെ ശേഷം ജീവിതം പണ്ഡരീനാഥന്റെ സേവയിൽ അവിടെ കഴിച്ചു കൂട്ടി. കാലക്രമേണ അദ്ദേഹം പുരന്ദരദാസ് എന്ന നാമധേയത്തിൽ അറിയപ്പെട്ടു. ലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളു നിറഞ്ഞ ഭക്തി ഒരു ധന മോഹിയായ ശ്രീനിവാസനെ പോലും പുരന്ദരദാസ് എന്ന ഭക്തനാക്കി മാറ്റി. ഭക്തിയുടെ മഹിമയെ കുറി
ച്ചു ഇതിൽ കൂടുത്തൽ എന്തു പറയാനാണ്?രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ!

തിരുക്കോളൂർ പെണ്‍ പിള്ളൈ രഹസ്യം 
  (വാക്യം 64)
        രാധേകൃഷ്ണാ! ആചാര്യനായ രാമാനുജരോടു ആളവന്താർ തിരുവനന്തപുരം പോയ വിഷയം പെണ്‍പിള്ളൈ പറഞ്ഞു. തന്റെ ആചാര്യന്റെ വിഷയം കേട്ടതിൽ സന്തോഷിച്ച രാമാനുജർ അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചു. സദ്ഗുരുവിനോടു സത്തായ വിഷയങ്ങളാണു പറയണ്ടതു. പെണ്‍പിള്ളൈ അതു ശരിയായി ചെയ്തു ആചാര്യ അനുഗ്രഹം സമ്പാദിച്ചു. അവൾ ഉടനെ അടുത്ത വാക്യം പറഞ്ഞു. 
ആരിയനൈ പിരിന്തെനോ ദൈവാരി ആണ്ടാനൈപ്പോലെ.
         ആരിയൻ എന്നു വെച്ചാൽ സർവ്വ  ഗുണ സമ്പന്നൻ എന്നർത്ഥം. ആചാര്യനെയാണു ഇങ്ങനെ പറയുന്നതു. ആളവന്താർ ഉത്തമനായ ഒരു ആചാര്യനാണു. അദ്ദേഹം അരയർ പാടിയത് കേട്ടു തിരുവനന്തപുരം പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു രംഗരാജനോട്‌ സമ്മതം ചോദിച്ചു. രംഗരാജൻ 'ശരി സൂക്ഷിച്ചു പോയിട്ടു വേഗം വരൂ' എന്നുത്തരവ് കൊടുത്തു. ആചാര്യൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ എല്ലാ ശിഷ്യരും പുറപ്പെട്ടു. ആചാര്യന്റെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നതു ഒരു ഭാഗ്യം തന്നെയാണു. കാരണം വിവിധ അനുഭവങ്ങള നമുക്കു അപ്പോൾ ലഭിക്കും. ആളവന്താർ നോക്കിയപ്പോൾ സകലരും ആശ്രമത്തെ വിട്ടു പുറപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു. എല്ലാവർക്കും പത്മനാഭനെ കാണണം എന്നാ മോഹം! അതു കൊണ്ടു രംഗരാജനെ വിട്ടു പോകാൻ അവർക്കു വിഷമം തോന്നിയില്ല.
      പക്ഷെ ആളവന്താർക്കു അതു ശരിയായി തോന്നിയില്ല. എല്ലാവരും അങ്ങനെ പോയാല ശരിയാവില്ല. മഠത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായി ഒരാളെങ്കിലും രംഗരാജന്റെ കൈങ്കര്യത്തിനു ഉണ്ടാവണം. എല്ലാവരുടെയും തല കുനിഞ്ഞു. എല്ലാവരും ഉള്ളിൽ പത്മനാഭാ എന്നെ വിളിക്കണേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആളവന്താർ ചുറ്റിലും നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു ഉത്തമ ശിഷ്യനായ ദൈവാരി ആണ്ടാൻ അവിടെ നിൽക്കുന്നതു കണ്ട. അദ്ദേഹം ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ പരിപാലിക്കുന്നതിൽ ബദ്ധ ശ്രദ്ധനായിരുന്നു. ഉത്തമമായ ശിഷ്യ ലക്ഷണം അതാണു. ആളവന്താർക്കു തന്റെ ശിഷ്യനിൽ പൂർണ്ണ  വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൈവാരി ആണ്ടാനും ആചാര്യന്റെ കൂടെ പോകണം എന്നു ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ആചാര്യന്റെ വാക്കു പാലിക്കണ്ടേ? അതു കൊണ്ടു ഒന്നും പറയാതെ തല കുനിച്ചു നിന്നു.
         അവരെല്ലാവരും പോയി കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ദൈവാരി ആണ്ടാൻ രംഗരാജനു കൈങ്കര്യങ്ങളെല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്തു വന്നു. പക്ഷെ ഉള്ളിൽ ആചാര്യനെ പിരിഞ്ഞ ദുഃഖം അദ്ദേഹത്തെ വാട്ടി. അദ്ദേഹത്തിനു വിരഹം അസഹ്യമായി തീർന്നു. ആഹാരം തീരെ കഴിക്കാതെയായി. ശരീരം ശോഷിച്ചു വന്നു. ആചാര്യനെ പിരിഞ്ഞു ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നല്ലോ എന്ന വിഷമം അദ്ദേഹത്തെ പീഡിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെ അടുത്തു അറിയുന്നവർ ചിലര് അദ്ദേഹത്തെ ഒരു വൈദ്യനെ കൊണ്ടു കാണിച്ചു. വൈദ്യൻ നോക്കിയപ്പോൾ ശാരീരികമായ ഒരു പ്രശ്നവും കാണുന്നില്ല.
ഇതു മനോ വിഷമം മൂലമാണ്. മനസ്സിലുള്ള ദുഃഖത്തെ നിവർത്തിക്കുക മാത്രമേ മാർഗ്ഗമുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവനു തന്നെആപത്താണ് എന്നു പറഞ്ഞു.

                      അവർ അദ്ദേഹത്തോട് മനോവിഷമത്തിന്റെ കാര്യം അന്വേഷിച്ചു. ആചാര്യ വിരഹമാണെന്നു മനസ്സിലായി. ഒടുവിൽ അവർ എല്ലാവരും ചേർന്നു അദ്ദേഹത്തെ ഒരു പല്ലക്കിൽ എടുത്തു കൊണ്ടു തിരുവനന്തപുരത്തേക്കു ചെന്നു. ശ്രീരംഗത്തിൽ നിന്നും അവർ നടന്നു നടന്നു പോവുകയാണ്. അടുക്കുന്തോറും ഗുരു ധ്യാനം കൊണ്ടു അദ്ദേഹത്തിനു ബലം കൂടി കൂടി വന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞു അദ്ദേഹം പല്ലക്കു വിട്ടിട്ടു നടന്നു തുടങ്ങി.
         ആളവന്താർ തിരുവനന്തപുരത്തു ഏകദേശം സ്ഥിരമാക്കിയ പോലെയാണ്. എന്നും ഓരോ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു ഭഗവാനെ ദർശിക്കും. പത്മനാഭ ദർശനവും അനന്തപുര വാസവും അദ്ദേഹത്തിനു എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം നൽകിയിരുന്നു. പെട്ടെന്നു ആളവന്താരുടെ മനസ്സിൽ  ഒരു ചഞ്ചലം ഉണ്ടായി. നാദമുനികളുടെ ശിഷ്യനായ കുറുകൈകാവലൻ എന്ന മഹാൻ യോഗ രഹസ്യം പറഞ്ഞു തരാം എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നതു ഓർമ്മ വന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്ന സമയം ഇതാണു. അതു കൊണ്ടു പെട്ടെന്നു തിരികെ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു ഉടനെ പുറപ്പെട്ടു. അവരെല്ലാവരും വേഗം നടക്കുകയാണ്. എതിരെ ദൈവാരി ആണ്ടാനും വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. കരമാനയാറ്റിന്റെ കരയിൽ ഇരുവരും കണ്ടു മുട്ടി.
        ഗുരുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആണ്ടാൻ ഓടി വന്നു ആളവന്താരുടെ ചരണങ്ങളെ പിടിച്ചു കൊണ്ടു കരഞ്ഞു. ആളവന്താർ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ 'ഇതു ആരാണ്' എന്ന് ചോദിച്ചു. ദൈവാരി ആണ്ടാനു ഹൃദയം പൊട്ടി പോയ പോലെ തോന്നി. ആചാര്യൻ തന്നെ മറന്നു പോയോ! ഉടനെ കൂടെ വന്നവരെല്ലാവരും അതു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യൻ ദൈവാരി ആണ്ടാനാണെന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ അദ്ദേഹം 'ഓഹോ രാമൻ സത്യസന്ധനായതു കൊണ്ടു ഭരതൻ ഇരുത്തിയ ഇടത്തിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. ഞാൻ അങ്ങനെയല്ലാത്തതു  കൊണ്ടാണോ ഇയാൾ ഇവിടെ വന്നതു?' എന്നു  ചോദിച്ചു.
     ദൈവാരി ആണ്ടാൻ വിറച്ചു. താൻ അപരാധിയായില്ലേ? അദ്ദേഹം ആചാര്യന്റെ തിരുവടികളെ വിടാതെ പിടിച്ചു കൊണ്ടു കിടന്നു. അടുത്തതു ആളവന്താർ 'ഓ ഇനി ഞാൻ രാമൻ എന്നു നിരൂപിച്ചാൽ മാത്രമേ എഴുന്നേല്ക്കുകയുള്ളോ?' എന്നു ചോദിച്ചു. ദൈവാരി ആണ്ടാൻ ഭയന്നു  വിറച്ചു കൊണ്ടു ചാടി എഴുന്നേറ്റു. കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ധാരയായി കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. ആളവന്താർ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ടു ശിഷ്യനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഉടൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശാരീരിക പീഡകൾ ഒക്കെ ഭേദമായി. ആളവന്താർ ശിഷ്യനോട് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഗോപുരം കാണിച്ചു കൊണ്ടു 'പോയി പത്മനാഭനെ തൊഴുതു വരൂ.' എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ ആണ്ടാൻ അദ്ദേഹത്തോട് 'ക്ഷമിക്കണം എന്റെ അനന്തപുരം ഈ ചരണങ്ങളിൽ തന്നെയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു വീണ്ടും നമസ്ക്കരിച്ചു. അത്ര ശ്രേഷ്ഠമായ ഒരു ഗുരു ഭക്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിനു. പെണ്‍പിള്ളൈ ഇതു  പറഞ്ഞിട്ടു  അതു പോലെ അടിയാൾക്കു ഒരു  വിരഹ താപം ഒന്നും ഇല്ല. താൻ ഇവിടെ ഇരിന്നാലും പ്രയോജനമില്ല, പോയാലും നഷ്ടമില്ല എന്നു രാമാനുജരോടു പറഞ്ഞു. തന്റെ ആചാര്യൻ സംബന്ധപ്പെട്ട വിഷയം കേട്ടു രാമാനുജർ സന്തോഷിച്ചു. രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ!