Premavedham

ശ്രീമന്നാരായണീയം 
സൃഷ്ടിം കരോത്യനുദിനം സ ഭാവത്പ്രസാദാത് പ്രാക്ബ്രാഹ്മകല്പ ജനുഷാഞ്ച പരായുഷാം തു
സപ്ത പ്രബോധന സ്മാസ്തി തദാപി സൃഷ്ടിഃ   
              (ദശഃ 8 ശ്ലോഃ 3)
       സാധാരണ മനുഷ്യരായ നമ്മൾ പ്രഭാതത്തിൽ ചെയ്യുന്ന കൃത്യങ്ങൾക്കു തുല്യമായി ബ്രഹ്മാവ്‌ അങ്ങയുടെ അനുഗ്രഹം മൂലം അനുദിനം സൃഷ്ടി കർമ്മം ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ, പണ്ടത്തെ യുഗത്തിൽ ജനിച്ചവരും ആയുഷ്മാന്മാരുമായ മാർക്കണ്ഡേയൻ  വിട്ടുണരുന്നതു പോലെ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.
                                      (പണ്ഡിറ്റ് ഗോപാലൻ നായർ)

സദ്ഗുരുവാത്സല്യം

ശ്രീമന്നാരായണീയം

സോയം ചതുര്യുഗ സഹസ്രമിതാന്യഹാനി 

താവന്മിതാശ്ച രാജനീർ ബഹുശോ നിനായ 

നിദ്രാത്യസൗത്വയി നിലീയ സമം സ്വസൃഷ്ടൈർ 

നൈമിത്തിക പ്രളയമാഹുരതോസ്യ രാത്രിം.

(ദശഃ 8 ശ്ലോകഃ 2)

       ആയിരം ചതുർയുഗങ്ങളോടു കൂടിയ പകലുകളും അതേ വലുപ്പത്തിലുള്ള രാത്രികളും ധാരാളം കഴിച്ചു കൂട്ടിയ ബ്രഹ്മാവ്‌ രാത്രി കാലങ്ങളിൽ തന്റെ സൃഷ്ടികളോട് കൂടി അതിൽ ലയിച്ചു നിദ്ര ചെയ്യുന്നു. അതിനാല ബ്രഹ്മാവിന്റെ രാത്രിക്കു നൈമിത്തിക പ്രളയം എന്ന് ജ്ഞാനികൾ കൊടുത്തിട്ടുള്ള നാമം.

 (പണ്ഡിറ്റ്‌  ഗോപാലൻ നായർ)

സദ്ഗുരുവാത്സല്യം 

           സ്വാമി രാമാനുജർക്കു പോലും മഠത്തിൽ ധനതിന്റെ കുറവ് അനുഭവപ്പെട്ടു എന്നു നാം കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തിൽ കണ്ടു. നിത്യവും അവിടെ തയിരു കൊണ്ടു തന്നിരുന്ന തയിർക്കാരിക്കു പോലും പണം കടം പറയേണ്ടി വന്നു. തയിർക്കാരി പല കുറി അവരോടു ചോദിച്ചു നോക്കിട്ടു അവസാനം സ്വാമി രാമാനുജരെ തന്നെ കാണണം എന്നു ശഠിച്ചു. ഗത്യന്തരം ഇല്ലാതെ ശിഷ്യർ അദ്ദേഹത്തെ ചെന്നു കാര്യം അറിയിച്ചു. അദ്ദേഹം ഒരിടത്തിരുന്നു നാമജപം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. മടിച്ചു മടിച്ചു അവർ അദ്ദേഹത്തോടു തയിർക്കാരിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം അവളെ കാണാൻ വരാൻ പറഞ്ഞു. അവൾ വന്ന ഉടനെ അദ്ദേഹം കൈകൂപ്പി കൊണ്ടു അവളോടു 'അമ്മേ ക്ഷമിക്കണം. നിങ്ങൾക്കു ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ടു ഉണ്ടാക്കിയതിൽ വിഷമം ഉണ്ടു. ഇപ്പോൾ മഠത്തിൽ ധനത്തിനു കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടു ഉള്ളതിനാലാണു അങ്ങനെ വന്നു പോയത്. ഒരു കാര്യം ചെയ്യു. ഇനി കുറച്ചു ദിവസത്തേക്കു നിങ്ങൾ മഠത്തിനു തയിരു തരേണ്ടാ. ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പണം നൽകിയതിനു ശേഷം തന്നാൽ മതി' എന്നു പറഞ്ഞു.

                  സ്വാമി രാമാനുജർ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി കൈ കൂപ്പി കൊണ്ടു 'അങ്ങ് എന്തിനാണു അടിയന്റെ സൌഭാഗ്യത്തെ തട്ടിപ്പറിക്കുന്നതു' എന്നു ചോദിച്ചു. രാമാനുജർ ചിരിച്ചു. 'മഠത്തിൽ നിന്നും ധനം ബാക്കി ഉണ്ടെന്നു നിങ്ങളല്ലേ പറഞ്ഞതു. തൽക്കാലം മഠത്തിന്റെ ധനസ്ഥിതി കുറച്ചു മോശമാണ്. നിങ്ങൾക്കു ധനത്തിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടു. തയിരു വിറ്റു വരുന്ന കാശ് കൊന്റാണു ജീവിതം കഴിക്കുന്നതു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞില്ലേ. അതു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതു. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു. ഞാൻ എന്താണു ചെയ്യേണ്ടത്‌' എന്നു ചോദിച്ചു.
          ഉടനെ ആ സ്ത്രീ 'ശരിയാണ്. പക്ഷെ കടം ബാക്കി അങ്ങനെ തൽക്കാലം ഇരിക്കട്ടെ. ഞാൻ തുടർന്നും തയിരു തരാം. പക്ഷെ ആ ബാക്കി പണത്തിനു പകരം എനിക്കു അങ്ങ് മറ്റൊന്നു തന്നാൽ മതി' എന്നു പറഞ്ഞു. സ്വാമി രാമാനുജർ അതിനു 'ശരി എന്തു പകരം തരണം എന്നു പറയു. ഞാൻ ഒരു സന്ന്യാസി, കൂടെ ഇരിക്കുന്നവർ പരദേശികൾ ഞങ്ങൾക്കു എന്ത് ചെയ്യാൻ സാധിക്കും' എന്നു പറഞ്ഞു. അതിനു ആ സ്ത്രീ 'അത് സാരമില്ല. അടിയനു തയിരിനു പകരം വൈകുണ്ഠത്തിൽ ഒരിടം തന്നാൽ മതി' എന്നു പറഞ്ഞു. തയിരു ബാക്കിക്കു വൈകുണ്ഠത്തിൽ ഒരിടം -ഇതു കേട്ടു രാമാനുജരുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടു വിടർന്നു. എത്രയോ പേർ അദ്ദേഹത്തെ സമീപിച്ചു എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ആദ്യമായാണു ഒരാൾ മോക്ഷം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. മക്കളുടെ കല്യാണം, ജോലി, കുട്ടികൾ, തുടങ്ങി എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കും. പക്ഷെ മോക്ഷം മാത്രം ആരും ചോദിക്കില്ല.കലിയുഗത്തിൽ ഇങ്ങനെ മോക്ഷം ചോദിക്കാൻ വേറെ ആരും ഇല്ല. രാമാനുജർക്കു അത്ഭുതം തോന്നി. 
        രാമാനുജർ അവളോടു 'മകളേ മോക്ഷം തരാനുള്ള ശക്തിയൊന്നും എനിക്കില്ല. വൈകുണ്ഠത്തിൽ ഒരിടം തരാനുള്ള അധികാരം എനിക്കില്ല. അതു രംഗനാഥന്റെ പക്കലാണു. ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം രംഗനാഥനോട് നിനക്കു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു. തയിരു കൊടുത്ത കടത്തിനു പകരം എന്തു ധൈര്യത്തിൽ മോക്ഷം ചോദിച്ചു എന്നൊന്നും അവളോടു കയർക്കാൻ പോയില്ല. ഉടനെ അവൾ 'അങ്ങ് പറഞ്ഞതു  ശരി തന്നെ. അങ്ങു എനിക്കു വേണ്ടി രംഗനാഥനോടു പ്രാർത്ഥിക്കും. പക്ഷെ അതു വരെ ഞാൻ ഉണ്ടാവുമോ എന്നറിയില്ല.'
'അപ്പോ ഞാൻ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്?
'അങ്ങു ഒരുകാര്യം മാത്രം ചെയ്‌താൽ മതി. അങ്ങു രംഗരാജനു ഒരു കത്തു എഴുതി തന്നാൽ മതി. ഞാൻ രംഗനാഥനോടു പറഞ്ഞോളാം.'
രാമാനുജർ വീണ്ടും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. ദേവന്മാർ പോലും മുൻപിൽ വന്നു നില്ക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്ന രംഗരാജനോടു അവൾ സംസാരിച്ചു കൊള്ളാം എന്നു പറയുന്നു. എന്തൊരു ധൈര്യം! രാമാനുജർ അവളോടു 'ഞാൻ ഒരു കത്ത് തന്നാൽ രംഗരാജൻ നിന്റെ കാര്യം സാധിച്ചു തരും എന്നു നീ വിശ്വസിക്കുന്നുവോ? എന്നു ചോദിച്ചു. അവൾ 'പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിക്കുന്നു' എന്നു പറഞ്ഞു. 
സ്വാമി രാമാനുജർക്കു ആശ്ചര്യം തോന്നി. മറ്റുള്ള ശിഷ്യർ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ചിലർക്കു ഇതു ഭ്രാന്താണെന്നു തോന്നി. 
 എന്തായാലും രാമാനുജർ സന്തോഷത്തോടെ ഒരു കത്തു എഴുതി. 
'അഖിലാണ്ഡകോടി  ബ്രഹ്മാണ്ഡ നായകനായ എന്റെ സ്വാമിൻ, അടിയാൻ ദാസാനുദാസൻ രാമാനുജാൻ ഇതിനാൽ എഴുതി അറിയിച്ചു കൊള്ളുന്നത്‌.  മഠത്തിൽ ധനസ്ഥിതി കുറച്ചു മോശമായിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടു തയിരുകാരിക്കു ബാക്കി കൊടുക്കാൻ ഉണ്ട്. അതിനു പകരമായി ആ സ്ത്രീക്കു  വൈകുണ്‍ഠ ത്തിൽ ഒരിടം നല്കുവാൻ അവൾ എന്നോടു അപേക്ഷിച്ചു അതു അങ്ങയുടെ സ്വത്താണ് അത് കൊണ്ടു അങ്ങ് അവൾക്കു വെണ്ട വിധം ചെയ്തു നമ്മെ ഈ കടത്തിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കണം എന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നു. എന്നിങ്ങനെ രാമാനുജൻ എന്നു ഒപ്പും വെച്ചു. ദേവന്മാർ അത്ഭുത പരതന്ത്രരായി നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. എത്ര സുലഭം ! ഇതു ആർക്കും  ചെയ്യാവുന്നതല്ലെയുള്ളൂ ! പക്ഷെ എല്ലാർക്കും ഇങ്ങനെ ഒരു ഉറച്ച വിശ്വാസം ഉണ്ടോ? ഇല്ല എന്നതാണു സത്യം. 
      തയിരുകാരി രാമാനുജരുടെ പക്കല നിന്നും ആ കത്തു വാങ്ങി തന്റെ എളിയിൽ തിരുകി വെച്ച് കൊണ്ടു ഗാംഭീര്യത്തോടെ നടന്നു. ഈ ലോകം തന്നെ ജയിച്ചു എന്ന ഭാവമായിരുന്നു അവൾക്കു! ഇന്നലെ വരെ വളരെ ഒതുക്കത്തോടെ നടന്നു തയിര് വിട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ ഇന്നത്തെ നടപ്പ് കണ്ടു ജനങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ആരൊക്കെയോ അവളെ വിളിച്ചു - 'ഹേ തയിരുകാരി ! നീ എവിടെ പോകുന്നു. നോക്കു നാളെ എനിക്കു കുറച്ചധികം തയിരു കൊണ്ടു തരണം' എന്നു പറഞ്ഞു. 
അതിനു അവൾ 'അമ്മ നാളെ മുതൽ നിങ്ങൾ തയിരു കൊണ്ടു തരുവാൻ വേറെ ആളിനെ നോക്കണം' എന്നു പറഞ്ഞു. അവർ അത്ഭുതത്തോടെ 'എന്താടീ നീ എവിടെയെങ്കിലും പോകുന്നോ? എന്നു ചോദിച്ചു. 'അതെ അതെ അമ്മ. ഞാൻ നേരെ വൈകുണ്ഠത്തിനു പോകുന്നു' എന്നു പറഞ്ഞു. ഇതു കേട്ട അവർക്കു  ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഒരു പക്ഷെ അവൾക്കു ഭ്രാന്തായോ എന്ന് വിചാരിച്ചു. 'നീ വൈകുണ്ഠത്തിനു പോകുന്നു എന്ന് ആരാ പറഞ്ഞത്? എന്ന് ചോദിച്ചു. ഉടനെ അവൾ സ്വാമി രാമനുജർ പറഞ്ഞു എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു. ആർക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. 
        തയിരുകാരി ഒന്നും വകവെച്ചില്ല. അവൾ നേരെ ശ്രീരംഗനാഥനെ കാണാൻ ചെന്നു. 'സ്വാമി രംഗനാഥാ' എന്നു വിളിച്ചു. പ്രഭു നോക്കി. യാതൊരു മുഖവുരയം ഇല്ലാതെ അവൾ വിളിക്കുന്നതു കേട്ടു ഭഗവാനു ആനന്ദം. 'എന്റെ അർച്ചാവതാര മൂര്തിയിൽ ഇത്രയേറെ വിശ്വാസമോ എന്നു നോക്കി. ഉടനെ തന്നെ 'എന്തോ' എന്നു വിളി കേട്ടു. ഉടനെ അവൾ 'നാളെ എനിക്കു വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് വരണം. പുഷ്പക വിമാനം അയച്ചു തന്നെക്കു' എന്നു പറഞ്ഞു. ഭഗവാന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു വലുതായി.
എന്തു? വൈകുണ്ഠമോ? അതിനു നീ എന്തു ചെയ്തു? കർമ്മ യോഗമോ ജ്ഞാന യോഗമോ, ഭക്തി യോഗമോ  എന്താണു ചെയ്തതു എന്നു ചോദിച്ചു. 
'അതിനേക്കാൾ ഒക്കെ വിശേഷപ്പെട്ടതു' എന്നു  പറഞ്ഞു.
'അതെന്താണ്' ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു...
'രാമാനുജരുടെ ശുപാർശ  കത്തു' അവൾ കത്തു  എടുത്തു വീശി കാണിച്ചു. 'നാളെ എനിക്കു മോക്ഷത്തിനു പുഷ്പക വിമാനം അയച്ചു തരണം' എന്നു പറഞ്ഞു. 
ശ്രീരംഗനാഥൻ  അന്ധാളിപ്പോടെ 'രാമാനുജന്റെ കത്തോ? എപ്പോൾ തന്നു? എന്നു ചോദിച്ചു. അന്തര്യാമി അറിയാത്ത ഒരു കാര്യവും ഉണ്ടോ? പക്ഷെ നമ്മെ കുഴക്കി വശക്കുന്നതിൽ മന്നനുമാണല്ലൊ. 
അവൾ കത്തു  എടുത്തു നീട്ടി. ഭഗവാൻ  കത്തു  വായിച്ചു. 'ഹാ എന്റെ രാമാനുജന്റെ കത്തോ! 
അവൾ പെട്ടെന്നു കത്തു പിൻവലിച്ചു. 'നാളെ എനിക്കു  വേണ്ടി പുഷ്പക വിമാനം അയച്ചു തരു' എന്നു അധികാരപ്പെടുതിയിട്ടു തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ക്ഷേത്ര ജീവനക്കാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു നോക്കിയിരുന്നു പോയി. യാതൊരു ഔപചാരീകതയും ഇല്ലാതെ അവൾ ഭഗവാനെ വിളിച്ചതും പറഞ്ഞതും കേട്ടു  അവർ അന്ധാളിച്ചു പോയി. 
        എന്തായാലും പിറ്റേ ദിവസം എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി കൊണ്ടു അവൾ മോക്ഷപ്രാപ്തിയടഞ്ഞു. രാമനുജർ എന്ന സദ്ഗുരുവിൽ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്ന അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസം അവളെ മോക്ഷ പദത്തിൽ എത്തിച്ചു. ഏല്ലാവരും സ്തബ്ധരായി നിന്നു പോയി. അവർക്കാർക്കും ഇതു തോന്നിയില്ലല്ലോ. അവൾക്കു സഹസ്രനാമം ചൊല്ലാൻ അറിയില്ല. ദിവസവും ക്ഷേത്രത്തിൽ വന്നു ദര്ശനം ചെയ്യാൻ സമയമില്ല. അവൾക്കു അറിയാവുന്നത് തയിരു വില്പന ഒന്നു മാത്രം. പക്ഷെ ആ തയിര് കടം കൊടുത്തു സദ്ഗുരുവിൽ നിന്നും മോക്ഷ സാമ്രാജ്യം അവൾ സുലഭമായി നേടി. സദ്ഗുരുനാഥന്റെ കൃപ വൈകുണ്ഠം വരെ എത്തും. അപ്പോൾ ഈ ലോക സുഖങ്ങളുടെ കാര്യം പറയുകയും വേണോ? 
     ഒരു ഗുരുവിനെ ആശ്രയിക്കു. അദ്ദേഹത്തെ മുറുകെ പിടിക്കു. ആ വിശ്വാസം നിങ്ങളെ തീർച്ചയായും  ഈ സംസാര സാഗരം കടക്കാൻ സഹായിക്കും. രാധേകൃഷ്ണാ! രാധേകൃഷ്ണാ!

ശ്രീമന്നാരായണീയം

ഏവം താവത് പ്രാകൃത പ്രക്ഷയാന്തേ 

ബ്രഹ്മേ കല്പേ ഹ്യാദിമേ ലബ്ധജന്മാ 

ബ്രഹ്മാ ഭൂയസ്ത്വത്ത എവാപ്യ വേദാൻ 

സൃഷ്ടിം ചക്രേ പൂർവ്വകല്പോപമാനാം.

                              (ദശഃ 8 ശ്ലോകഃ1)   

           മഹാ പ്രളയാവസാനത്തിലുണ്ടായ ബ്രഹ്മയുഗത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസം അങ്ങയിൽ നിന്നു ഇപ്രകാരം ജന്മം ലഭിച്ച ബ്രഹ്മാവ്‌ വീണ്ടും അങ്ങയിൽ നിന്നുതന്നെ വേദങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും പ്രളയത്തിനു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന യുഗത്തിനു തുല്യമായ സൃഷ്ടികർമ്മം നടത്തുകയും ചെയ്തു. 
                                                      (പണ്ഡിറ്റ്‌ ഗോപാലൻ നായർ)

ശ്രീമന്നാരായണീയം

ആതാമ്രേ ചരണേ വിനമ്രമഥ തം ഹസ്തേന ഹസ്തേ സ്പൃശൻ 

ബോധസ്തെ ഭവിതാ ന സര്ഗവിധിഭിർബ്ബന്ധോപി സഞ്ജായതേ

ഇത്യാഭാഷ്യ ഗിരം പ്രതോഷ്യ നിതരാം തച്ചിത്തഗൂഡസ്വയം 

സൃഷ്ടൗ തം സമുദൈരയഃ സ ഭാഗവന്നുല്ലാസ യോല്ലാഘതാം. 
                  (ദശഃ7 ശ്ലോഃ10)